Categorie archief: frustratie

Dingen waar ik mij in opnaai: wachtkamers

Argh! Wachtkamers! Vergeetputten voor tijd. Kostbare tijd. Van zodra je er een voet binnenzet ben je verloren. “Ach, ik heb toch niets beters te doen”, probeer je jezelf te sussen. FOUT! Je hebt altijd iets beters te doen dan tussen een mengelmoes van zagende en jankende koters te proberen je geest te verdoven met tijdschriften uit lang vervlogen tijden.

Binnenin begin je te koken: “GodverDOMME! Ik had een afspraak om kwart na 6, het is nu ondertussen 6u16 en ik zit hier NOG! MILJAARDE!!”. Maar uiterlijk moet je je als de kalmte zelve profileren. Al knikkend glimlachen als er nog maar eens een moeder binnenkomt geflankeerd door haar duivelsgebroed.

“Mama, ik wil noepke!”
– “Mama heeft geen snoepke schatje”
“Das wel mama, ik wil NOEPKE!”
– “Mama heeft geen snoepkes schatje, hou u even rustig”
“Mama liegt, ik wil noepke mama, NOEPKE!!”

Op dat moment wil je liefst gewoon rechtstaan en die kleine zenuwterrorist een welgemikte klap tegen de onontwikkelde hersenen verkopen. Maar je houdt je in, hopend dat iemand anders dat niet zal doen.

Als het nog niet erg genoeg is, zal je allicht zien dat op dat moment een andere reeds langer aanwezige moeder, voor wie een verbod tot voortplanting zou moeten opgelegd worden, haar nageslacht voorziet van een kleurrijke lekstok, waarna eerstgenoemde kleine laat merken dat zijn eerdere zenuwsloping slechts een fractie van zijn kunnen was.

*zucht*

Oh man, was ik maar terug 6 jaar, dan kon ik hardop zagen, klagen en schreeuwend rondlopen, en niemand zou er iets van zeggen. Want ik kan u vertellen, van een man van 27 wordt dit allerminst goedgekeurd.

Advertenties

Dedju toch.

Hier zit ik dan ja, op vrijdagavond. Thuis, met verstopte neus, druk op het voorhoofd en brandend tranende ogen. Ziek, inderdaad.

Nu, het is geen griep of zo, enkel een stevige verkoudheid. Bij mijn weten heb ik nog nooit griep gehad. Ik wil er dus ook nu niet mee beginnen.

Ik word niet vaak ziek, maar als ik ziek word, dan is het verdomme wel in het weekend! Niet dat ik een leeghanger ben, maar ik kijk altijd uit naar mijn weekends, dus al deze dan verpest worden door een ambetant gevoel en lichte verhoging, dan baal ik daar van.

Mijn laatste ziekteverlof is geleden van april 2005, en ik ben sindsdien niet ziek gaan werken. Telkens manifesteert het zich op vrijdagnamiddag, vrijdagavond, om zaterdag een hoogtepunt te bereiken, zondag al een stuk beter te zijn, en maandag je weer goed genoeg bent om te gaan werken.

Dedju toch.

My point exactly

Kijk. Als je mij een vraag stelt waarvan je weet dat ook ik het antwoord ga moeten opzoeken via Google, en ik stuur je een link door die begint met http://lmgtfy.com/ , dan komt het niet goed over als uw respons de volgende is:

Hoe?! Dat is een Google search of watte? Dat had ik zelf ook nog wel kunnen doen.

Dingen waar ik mij in opnaai: schoothondjes

Eerlijk gezegd zijn het niet zozeer de schoothondjes die mij agiteren. Die beestjes kunnen tenminste niet met hun dikke kwijlkop uw hele broek onderslobberen. Neen, schoothondjes zijn niet de wortel van dit kwaad. Het zijn de eigenaars van die schoothondjes die gerust hardhandig verwijderd mogen worden uit mijn omgeving.

Neen, het moet nog specifieker, het gaat hier om een bepaalde groep schoothondeigenaars. Die eigenaars die in het bijzijn van hun kapotgekweekt specimen naar elkaar refereren als “mama” en “papa”, en het arme beestje een naam geven als “bijou” (je ziet het goed, geen hoofdletter). Meestal zijn het zelfverklaarde levensgenieters die al leffe-leurend terrassen aller lande terroriseren met hun kettingrokerij, schel, gemaakt gelach en tot rotjong verheven huisdier.

Hopelijk ziet het beestje de fouten dra in, en keert hij zich tegen de hand die hem voert. Luipaardgewijs voor de nek gaan zal er niet in zitten voor de dwergen der hondenrijk, maar een goedgemikte hap in de enkels zal zijn effect niet missen!

Mensen waar ik mij in opnaai: oplossingontwijkers

Ik moet over 10 minuten bij de kinesist zijn in het hospitaal in Antwerpen. Das een half uur rijden dus dat haal ik nooit meer.

Awel, belt dan dat ge later zijt!

Nee, dat gaat niet. Dieje zit nu ook met patiënten.

Bel dan naar de secretaresse?!

… Nee, dat gaat ook niet, want … dat is een kinesistenpraktijk, dus ik weet niet welke ik ga krijgen. En daarbij heb ik geen nummer van die afdeling

Ja, onnozelaar, bel dan naar het ziekenhuis daar, die kunnen u wel doorverbinden.

Kijk, daar word ik dus onnozel van. Als ge geen oplossing wilt hebben voor uw “problemen”, hou ze dan voor u, en kom mij er niet mee lastig vallen. Zak!

Dingen waar ik mij in opnaai: volksraadplegingen

Bestaat er een beter wapen voor de “paraplupolitiek” dan een volksraadpleging?

“Oh, is het volk niet blij met de uiteindelijke beslissing? Ze hebben nochtans zelf gekozen in een referendum!”, wast de politieker zijn handen in onschuld.

Momenteel zijn ze in Antwerpen bezig met een referendum voor het Lange Wapper scenario. Ze schamen zich daar nog niet! Eerst zitten ze bakken vol geld uit te geven aan allerhande studiebureaus die al dan niet tot gewenste resultaten kwamen, om daarna toch nog geen beslissing te kunnen/durven nemen en dan maar “het volk te laten beslissen”. Als ze maar de verantwoordelijkheid kunnen wegschuiven en hun eigen postjes kunnen beschermen.

Met alle respect, maar “het volk” zijn geen experten in de materie! Als ik een of andere ziekte heb, ga ik ook niet de straat op en wildvreemden laten beslissen welke pillen ik moet pakken. Neen, ik ga daarvoor naar de dokter. Ik ga daarvoor naar de apotheker. Mensen die daarvoor gestudeerd hebben. Mensen die weten waarover ze spreken.

Sommige mensen zullen zich misschien goed geïnformeerd achten, maar de realiteit is dat de enige info waarover de modale Jan met de pet beschikt, gedoseerde en door de media en belangengroepen gemanipuleerde info is. Informatie die in geen geval de basis kan zijn om tot een juiste beslissing te komen.

Bah, politiek. Veel gewapper, weinig wind.

Mensen waar ik mij in opnaai: zelfverklaarde biersommeliers

De gustibus et coloribus non est disputandum. Een waarheid als een koe bij de hoorns gevat! Ik ga het dan ook niet hebben over mensen die graag Rodenbach drinken en toch beweren bierkenner te zijn.

Neen, want ook al smaakt dat specifieke bier naar mijn mening alsof het al eens gedronken is, blijkbaar zijn er mutanten die dit wel kunnen binnenhouden.

Maar gewone stervelingen die beweren dat ze elke pils op smaak kunnen herkennen, zijn onnozelaars!
“Ah, ge hebt alleen Cristal, doe mij dan maar ne cola”. Dwaas! De volgende keer giet ik het wel in een Stella glas, en wordt het met smaak opgedronken!

Dat je Kasteelbier kan herkennen naast Geuze Lambic kan ik inkomen. Dat je het lijstje aangevuld met Duvel probleemloos kan afwerken ook. Maar van zodra je verschillende pilsen(!) zonder keuzemogelijkheid moet benoemen, dan val je als zelfverklaarde biersommelier door de mand! Hard!