Dingen waar ik mij in opnaai: Staande Ovaties

Ik ben een vrij regelmatige bezoeker van concerten en optredens allerhande. Uiteraard zou ik altijd graag meer gaan, maar tijdgebrek gooit meer dan eens roet in het eten.

Vele van die concerten zijn staande concerten, en als ik dan eens naar een zitconcert ga, dan wil ik ook zitten. Daar heb ik voor betaald.

Er is altijd wel een of andere overemotionele concertganger die aan het eind van het concert het niet kan laten om recht te gaan staan tijdens zijn applaus. Waarom vraag ik mij af? Te weinig aandacht gekregen als kind? Als dit de invulling is van je “15 minutes of fame” dan is het wel droef gesteld.

En als het dan al maar bij die ene onnozelaar zou blijven, maar nee. Je ziet dan de mensen rondom elkaar bekijken van: “moeten wij nu ook rechtstaan?”, en strekken al schouderophalend de benen, om zo een kettingreactie in gang te zetten. Binnen een mum van tijd staat bijna de hele zaal recht. Bijna. Want ik blijf zitten. Ik verrek het om bij een zitconcert recht te staan vooraleer de lichten terug zijn aangegaan.

Zowiezo ben ik al niet te vrijgevig met applaudiseren. Als ik het niet goed vind, of niet goed gebracht, dan klap ik niet. Vind ik het wel goed, dan zal ik mijn appreciatie zeker tonen, maar al zittend. Zoals het hoort bij een zitconcert.

Advertenties

Een Reactie op “Dingen waar ik mij in opnaai: Staande Ovaties

  1. Ik ben een grote fan van de posts die beginnen met “Dingen waar ik mij in opnaai”. Of, zoals ik het gisteren nog hoorde: “Die Niggle, die durft tenminste te zeggen wat de mensen denken.” Eat that, JM De Decker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s