Er zijn nog goede mensen in de wereld

Ik weet het nog goed, ik reed nog met de oude Renault 19 van thuis. Samen met Piet onderweg naar ik weet al niet meer waar, stopte ik in het Esso tankstation langs de grote baan in Genk.

Ik stapte uit om mijn voertuig van drank te voorzien. Piet om zijn kameel, die eigenlijk een dromedaris is, aan te steken.

Het was al aan de late kant en de omgeving was dan ook vrij verlaten, op een oude wagen met 2 niet direct magere dames en 1 oudere heer als inzittenden. De heer kwam op ons toegelopen met een verhaal dat ze met een platte band zaten. Een reservewiel was aanwezig in de wagen, doch helaas, de krik was nergens te bespeuren.

Een 2de man, ongeveer 60, die bij de groep hoorde kwam ondertussen terug richting het tankstation gelopen. Hij versnelde zijn pas toen hij zijn metgezel bij ons zag staan. Blijkbaar was hij bij huizen gaan aanbellen om ergens een krik te lenen, maar zonder succes. Daarop stelde hij de vraag aan ons, of hij onze krik even mocht lenen, want zijn zoon was met zijn wagen weggeweest en had de krik er voor godweetwelke reden uitgehaald en verzuimd deze terug in het voertuig te leggen.

Vriendelijk als we zijn gaf ik de krik van de renault en na verschillende bedankjes in ontvangst genomen te hebben, begon ik mijn voertuig vol te tanken.

De man wilde blijkbaar klaar zijn met zijn band wisselen voordat mijn tank vol zat, want hij begon als een bezetene aan de bouten en het wiel te sleuren.

Het was niet warm, dat herinner ik mij nog goed. Een koude wind sneed door merg en been. Net toen de man begon met de wagen op te krikken, zeiden zijn metgezellen dan ook: “Nou, als je het niet erg vindt, dan gaan wij even binnen zitten!”. Met “binnen” bedoelden ze “in de wagen”. De wagen die net opgekrikt moest worden. Nu heb ik zelf nog nooit een wagen opgekrikt, maar volgens mij doet een slordige 240 kilo extra toch wel iets.

Maar de krikman liet zich niet van zijn stuk brengen en kreunde, pufte, sleurde en bricoleerde verder. Een 10-tal minuten later was hij klaar.

Nadat hij de krik netjes terug had opgeborgen in de daarvoor voorziene doos, overhandigde hij deze aan mij. Zwetend, buiten adem en rood aangelopen haalde hij zijn portefeuille boven en zei: “Nou jongens, enorm, enorm bedankt. Zeg maar hoeveel jullie moeten hebben”.

– “Steek die portefeuille maar weg, ik moet daar niks voor hebben”, antwoordde ik.
“Nee, serieus. Zeg het maar, zonder jullie waren wij radeloos geweest!”.
– “Maar nee, steek weg dat ding. Ik ben blij dat jullie geholpen zijn!”.

Hierop keek hij me verwonderd aan, keek naar zijn portefeuille terwijl hij die terug dichtplooide, keek terug op en – misschien was het de vermoeidheid van zijn zopas geleverde arbeid, misschien had hij gedronken, misschien lag het aan zijn oorbelletjes en zijden sjaaltje – met tranen in zijn ogen schudde hij ons hevig de hand.

“Er zijn nog goede mensen in de wereld!”, zei hij met duidelijke emotie in zijn stem.

Dus ja, nu weet je het.

Advertenties

Een Reactie op “Er zijn nog goede mensen in de wereld

  1. Een beetje extra info:

    We waren op weg naar Leuven (niggle naar zijn studio ik naar mijn kot), we reden via Genk omdat niggle nog langs vriend moest om een CD ofzo op te halen.

    Verder kan niet hard genoeg benadrukt wordt met welke ferociteit het heerschap in kwestie met de krik de auto te lijf ging. Briljant.

    Tevens doet de beschrijving van het sjaaltje en oorbel het heerschap oneer aan, denk Paul de Leeuw op zijn meest nichterigst.

    En ja goede mensen, dat zijn wij !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s