It’s a small world, after all

3 november. Ik was nog nooit in Disneyland Parijs geweest, and happy so.

Nu, een goede week later, heb ik er 2 verblijven, goed voor samen 4 overnachtingen in 2 verschillende hotels (Het hotel Sequoia Lodge was trouwens een pak gezelliger dan het hotel Newport Bay Club. En dan zwijg ik nog over de lagere alcoholprijzen in de bar), opzitten.

Een reflectie.

Roos is wel het eerste wat je opvalt als je het park binnenloopt. Roos en commerce. Commerce en kinderen! Gehuld in kleedjes van assepoester, peter pan of andere Disney creaties, staan de peuters-kleuters en ander geleuter te poseren voor het zoveelste kiekje dat door de liefhebbende, en nu nog kapitaalkrachtige, ouders getrokken wordt. Met hun handtekeningboekjes (een boekje met blanco pagina’s, prijs: ik weet het niet meer, maar teveel) lopen ze van de ene disneyfiguur naar de andere die er wonderbaarlijk in slagen om, zelfs met die grote, witte handschoenen aan, een feilloze handtekening te zetten in naam van het fictieve figuurtje dat ze op dat moment zijn.

Iets verder valt je vooral de drukte op, en de immer blije muziek die over het hele park door de boxen knalt.

“Happy happy happy happy Halloween!! Let’s all celebrate!!”

Neen, dank u. En daarbij, 2 keer “happy” is meer dan genoeg.

Nu moet ik wel toegeven dat ik mij eigenlijk wel goed geamuseerd heb. Het systeem van de “Fast-Pass” (je kan een ticketje halen voor een attractie waar je dan tijdens een bepaald half uur een stuk mag voorsteken) was wel mijn redding. Ik ben namelijk niet zo voor de 60+ minuten durende wachtrijen. Met dit systeem kon je de wachtrij wel tot een kwartiertje inkorten. Je moest dan wel wachten tot het ticket geldig werd, maar dat kon je dan in betere omstandigheden dan omringd door ongeduldige kinders.

Ik ben in ongeveer elke attractie geweest denk ik, en ik moet zeggen dat mijn schouders en knieën het meest te lijden hadden bij Space Mountain, Mission 2. Het meest misselijk werd ik in “de theekopjes”. Waarschijnlijk ook door eigen toedoen. En van de overblije muziek uiteraard.

Blij ben ik wel te merken dat ik volgens mij niet gehersenspoeld ben. De drang om plots mijn achterstand aan ongeziene disneyfilms in te halen is onbestaande.

Advertenties

2 Reacties op “It’s a small world, after all

  1. Ik ben persoonlijk nogal ne fan van de “Aerosmith Rock ‘n’ Roller Coaster” in de Studios. Of ben je daar niet gepasseerd?

  2. Jawel, en die was inderdaad dik in orde. Evenals de rollercoaster met het “Finding Nemo”-schildpad thema. De naam ontglipt me nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s