Driewerf hoera!

8u45. Het meedogenloze gedreun van de wekker in mijn hoofd. “Waarom!?”, schreeuw ik in gedachten, “ik heb toch verlof?”.

De gedachte is nog maar net voorbij geflitst of de realiteit komt weer naar voren. Ik had inderdaad verlof. Niet om een uitstapje te doen, niet om hoognodige aankopen te kunnen doen. Neen, ik had verlof om op de internet-installateur te wachten.

De 3de maal zouden ze langskomen. Om geen risico te nemen had ik dan ook de wekker vroeg genoeg gezet, zodat ik nog een bezoekje langs de conciërge kon maken om de sleutel van de kelder te lenen.

De sleutel van de kelder, de nagel van mijn doodskist. 2 maal waren de internet-installateurs langsgekomen. Ik had ze vriendelijk binnengelaten, maar aan de kelder stonden ze voor een gesloten deur. Vandaag zou het anders uitdraaien!

Ik open de terrasdeur en haal de frisse, verse ochtendlucht binnen. Ik haal diep adem en moet prompt beginnen hoesten. De wind heeft de hopgeur van Inbev wederom tot de andere kant van de stad vervoerd. Gatver. Maar goed dat ik weet welk eindproduct er daar gemaakt wordt, anders zou ik nog wel eens kunnen gaan klagen.

“Sorry, maar die sleutel mag ik je niet geven. Ik zal de deur openlaten, dan kunnen ze altijd binnen. Ik ben er trouwens niet in de namiddag.”. Met deze woorden dacht de conciërge mij moed in te spreken.

Ik zag de rampscenario’s reeds opdoemen. Een fikse windstoot die de deur dicht doet waaien, een blinde rat met overgewicht die tegen de deur loopt en ze doet dichtslaan, … 

“Misschien komen ze wel in de voormiddag”, probeerde ik mezelf te kalmeren. Ik nam me voor om iets voor 12 toch na te kijken of de deur wel degelijk nog openstond.

11u45: de deur staat open. Ze klemt stevig, dus dichtwaaien zal ze niet doen.
12u15: oef, ze staat nog steeds open.
13u: “eens kijken of er post is”. De deur is ook nog open.

Nerveus loop ik door de kamer. Waar blijven ze nu toch?

13u45, telefoon, het uur van de waarheid. En de deur is nog open! Zou het dan toch lukken, eindelijk?

Wederom een vriendelijke jongeman van midden 20. Een klein half uurtje en hij had ons online én voorzien van digitale televisie.

Een klein half uurtje van zijn leven, voor zoveel vreugde. Wat een weldoener. Wat een alledaagse held.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s