het is van te moeten

Vanwege het goede weer heb ik weinig goesting om lang na te zitten denken over een nieuwe post. Daarom ga ik het mij gemakkelijk maken en een kleine toelichting geven bij mijn “meestbeluisterde artiesten” van vorige week.

Eerst en vooral moet ik wel aangeven dat ik momenteel in mijn iTunes vrij veel muziek heb zitten. Daarom zet ik het eerste nummer steeds op shuffle en laat dus het programma mijn eerste nummer kiezen. Daarna zet ik mijn shuffle af, en luister ik gewoon de nummers in de juiste volgorde. Af en toe luister ik ook wel naar een artiest als resultaat van een weloverwogen keuze, maar dit is meer het geval bij recentelijk aangekochte platen.

Dus, plaats 1: Pulley.

Zeer koele Silicon Valley punkrock band met Scott “ikbennereusenkanooknogestemeneszingen” Radinsky op zang. Heeft vroeger nog bij Ten Foot Pole gezongen, toen die nog goed waren, maar daar buitengegooid omdat zijn succesvolle baseballcarrière (hij was pitcher bij oa de White Sox) teveel tijd vroeg en zij liever een voltijds zanger hadden. Daarna heeft hij dus de band Pulley opgericht. Een van mijn all-time favourite punkrockbands. Als je van punkrock houdt en je ze nog niet zou kennen, ga er zeker eens naar op zoek.

Plaats 2: Homer.

Grotendeels dankzij de nieuwe plaat waar ik eerder ook al wat over geschreven heb (bekijk dat bericht hier). Swan Songs For Broken Voices dus. Ik blijf het een prachtig plaatje vinden, en het heeft hier dus ook wel al enkele keren op repeat gestaan.

Plaats 3: Josh Ritter.

Helemaal een ander genre, maar beste optreden wat ik in 2006 heb mogen aanschouwen. Josh is nog een jonge kerel met een ongelofelijk aanstekelijke glimlach. Hij ademt gewoon “ik ben sympathiek” uit. Daarenboven maakt hij heel mooie folkmuziek met poëzie-achtige teksten. Voor de fans van Johnny Cash en Leonard Cohen.

Plaats 4: José Gonzales.

Zijn naam verraadt het niet, maar het is een Zweed. Maar heeft wel Argentijnse ouders. Vandaar zijn naam waarschijnlijk. Doorgebroken met zijn cover van “Heartbeats” van the Knife dat ook te horen was in een reclame van Sony. Ik heb hem vorig jaar enkele keren live gezien, in het depot in Leuven onder andere, waar hij behoorlijk innemend was. Gewoon 1 man, 1 stoel, 1 gitaar, 1 spot. Meer moet je niet hebben om intimiteit te creëeren. Ik ben fan.

En dan last, maar zeker niet least: Foo Fighters.

Ja… wat een band. Dave Grohl is mijn persoonlijke held. Niet alleen heeft hij nog achter de drums gezeten bij Nirvana, maar heeft hij ook de drums verzorgd bij de het top album van Queens of the Stone Age: Songs for the Deaf. Daarnaast heeft hij een enorm goede stem/strot, en schrijft hij dikke rock ’n roll nummers. Wat wil je nog meer. Ik kan mij dan ook niet voorstellen dat iemand The Foo Fighters niet zou kennen. Zou het toch het geval zijn, tja… vreemd.

En nu genieten van het goede weer!!

Advertenties

Een Reactie op “het is van te moeten

  1. Vlugger dan verwacht… ik ga écht op en neer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s