De autostrade

Alhoewel ik geen schrik heb achter het stuur ervaar ik de autostrade telkens als zijnde een zeer agressieve omgeving. Vooral ’s avonds en ’s nachts lijken mannelijke chauffeurs de lengte van hun lid te willen bewijzen door het tentoonspreiden van de pk’s onder hun motorkap. Ook vrouwen durven wel eens een zware voet te hebben. Of zij zich ook inlaten in haantjesgedrag is mij onbekend.

En dan zijn er de vuile blikken. Zowel bij het voorbijsteken, als bij het voorbijgestoken worden. Wanneer is het dan wel goed, vraag ik mij af? En waarom kan er niet eens een glimlach vanaf? Net zo gemakkelijk, en zoveel aangenamer.

Hatelijk wordt het helemaal wanneer je voorbijgestoken wordt, en de persoon in kwestie, van zodra hij/zij voor je gaat rijden, de voet van het gaspedaal neemt, waardoor je in een mum van tijd dezelfde wagen moet voorbijsteken, wil je je constante snelheid behouden.

Gezellig is anders.

Advertenties

Een Reactie op “De autostrade

  1. Ik geloof dat dit evolutie wordt genoemd. Vroeger trommelde de apen op hun borst en begonnen te brullen.
    Nu trekken ze de smoel van een aap en laten de motor brullen.

    Maar nog altijd beter als wat ik vaak meemaak op den trein.
    Eerst vertelt de conducteur dat de trein ‘iets of wat’ vertraging heeft door: geblokkeerde remmen, een trager rijdende voorligger,… (ge kunt het zo gek niet bedenken). Daarna moet diezelfde man komen kijken of iedereen genoeg betaalt heeft om te laat te komen.
    Ik kan u vertellen dat er dan minstens evenveel ‘apen’ op den trein zitten als op de autostrade.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s