Luik-Eupen

Uitgeput stond ik te wachten op mijn trein. “Niet veel perrons eigenlijk, voor Brussel Centraal te zijn”, dacht ik. Zonder moeite vond ik dan ook mijn perron. Perron nummer drie. Vluchtig vergeleek ik het tijdstip op mijn horloge met de aangegeven aankomsttijd van de trein met als eindbestemming Luik-Eupen. Na het toepassen van een vrij simpele formule kon ik besluiten dat ik nog een 15 minuten te wachten had.

“Dan zal ik maar een hapje eten, dan is dat tenminste al gebeurd”, zei ik tegen mezelf. De daad bij het woord voegend, stapte ik resoluut op het frietkot af, die hongerige reizigers van een snelle hap kan voorzien. Gelukkig was ik een hongerige reiziger, want ik had net zin in een hamburger. Met de glimlach bestelde ik een hamburger met mosterd en ketchup, want zo eet ik ze het liefst, met mosterd en ketchup. “Wablieft?”. De vrouw in het frietkot had die keuze blijkbaar niet zien aankomen.

Goede, stevige mosterd was het. Je kan de plek waar een kwak op mijn jas is beland nog steeds ontwaren.

In de trein kies ik een stoeltje aan het raam en kijk verwonderd in een donkere tunnel. “Wat was er eerst, het spoor of Brussel?”, vraag ik mij af. Achter mij zit een man noten te schrijven op een notenbalk. Daar horen ze thuis. Ik bespied hem in de weerspiegeling van de ruit. Het zou onbeleefd zijn achterstevoren op mijn stoel te gaan zitten en hem zo van bovenaf te bekijken.

Af en toe stopt hij met noten schrijven en beweegt hij zijn hand op en neer, als ware hij dirigent van een ingebeeld orkest. Ik zou maar wat graag de muziek in zijn hoofd horen. Fantastisch vind ik dat.

Station Leuven. Reizigers met bestemming Leuven, gelieve uit te stappen.

Wat is het plots koud geworden. Ik zoek mijn fiets in de daarvoor bestemde fietsstalling achter de busperronnen. Mijn fiets krijgen ze niet meer, de mannen van de wet.

Advertenties

3 Reacties op “Luik-Eupen

  1. Dag van de poezie, ook merkbaar in de schrijfstijl niggle

  2. Niggle, ik doe hetzelfde traject elke dag. Als je nog eens gaat beleven waarvan ik de schoonheid al lang niet meer zie, laat een seintje! Of liever, een fluitje.

  3. @ piet: ik heb niet de pretentie te pretenderen dat ik de kunst van poëzie beheer, maar de dag van de poëzie zomaar laten voorbij gaan was ook geen optie.

    @ peter: Ik ga het op een seintje laten, aangezien ik nooit goed op mijn vingers heb leren fluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s