Nog even…

Eindelijk… einde van het jaar. Na wekenlang geplaagd te worden met vragen als “En? Wat zijn de plannen voor oudejaar?”, “Al goede voornemens gemaakt?” als conversatiemakers is het eindelijk 31 december. Nu nog een tijdje de “beste wensen” trotseren, en we zijn weer verlost voor een jaar.

“Zo erg is het toch allemaal niet?”. Er zijn inderdaad ergere dingen in het leven. Maar al bij al ben ik geen fan van de gehele periode…

Kerstkaartjes… ze verrassen mij elk jaar weer. Niet in de zin van: “Kijk eens aan! Kerstkaartje van X! Vriendelijk!”, maar eerder in de zin van: “Kijk eens aan! Kerstkaartje van X! En ik heb er geen naar hem/haar gestuurd…”. Wat een ambetant gevoel elk jaar weer! Soms is het zo erg, dat ik wel tot een tiental kaartjes opgestuurd krijg! Ik heb al geweten dat ik in volle paniekaanval naar mijn jas greep om in het lokale “gazettenwinkeltje” een lading kerstkaarten te halen om ze “en masse” uit te sturen. Alleen om later te merken dat ik weinig tot geen adressen heb, en het al 31 december is. Is er iets lulliger dan kerstkaartjes aankrijgen NA de “feest”dagen? Die kaartjes liggen nog steeds in de lade, stof te verzamelen. Een boom die zonder reden geveld is, zoveel is zeker.

Mijn vriendin stuurt wel kerstkaartjes uit. Ze zet er dan ook liefdevol mijn naam bij. Gemakkelijk. Ze krijgt ook kaartjes terug aan ons beide gericht. Haar naam eerst. Ook leuk. Maar haar vriendengroep loopt weinig tot niet samen met die van mij. Dus ik ga toch persoonlijk kerstkaartjes ontvangen, gedoemd om onbeantwoord te blijven.

Ik sta, zoals je waarschijnlijk al wel gemerkt hebt, vrij onverschillig tegenover het hele concept van “kerstkaartjes”. Meer nog, ik sta vrij onverschillig tegenover het hele concept “feestdagen”, “goede voornemens” en “beste wensen”. Ik sta nogal vrij onverschillig tegenover veel dingen…

“Maar wat zijn je plannen?”. Eerst gaan we in groep eten. Gezellig. Pintje consumeren, goed wijntje. Jawel, dat gaat plezant worden. Maar de planning nadien is wat mij enigszins zorgen baart. De tickets voor de Ibiza fuif in de Soeverein in Lommel zijn reeds gekocht. Niet enkel heb ik het niet zo op van die massabedoeningen, maar de massahysterie rond de datum 31 december staat mij ook niet hard aan. Het concept: “feesten tot het licht wordt” spreekt mij weinig aan. Aangezien we met de bus gaan, en we allen wel voorstander zijn van het “samen uit, samen thuis” principe, hoop ik dat de rest ook meer voor het concept is: “feesten tot we moe zijn en willen gaan slapen”. Maar daar vrees ik dus een beetje voor.

Hoe zie ik er tegenop om de 3de januari (2de heb ik verlof genomen) terug te gaan werken… Ongemeende “beste wensen”, handjes schudden (ik ga ze voor de gelegenheid eens NIET wassen 😉 ), vragen als “En? Wat zijn de goede voornemens?”…  

Goede voornemens…  Het gros van de mensen houden ze toch niet vol. Omdat ze het probleem maken van te veeleisende goede voornemens te maken. Een voorbeeld: “In 2007 ga ik stoppen met roken, 40 kg afvallen, een extra stel hersenen bijkweken en de lotto winnen”. Het eerste voornemen: mogelijk mits stevige wilskracht. Het tweede: ligt er een beetje aan op welk gewicht de persoon nu zit. Indien meer dan 120 kg moet dat te doen zijn. Maar die laatste twee zijn ofwel onmogelijk, ofwel heb je daar zelf geen controle over.

Mijn goed voornemen van 2002: “geen goede voornemens maken”. Ik hou het nog steeds vol!

Advertenties

8 Reacties op “Nog even…

  1. En gelijk heb je! Ik doe ook niet mee aan goede voornemens en handjesschudderij. Ik bezondig me wel aan het sturen van kaartjes en eigenlijk ben ik daar best wel punctueel in.

  2. Ik ben een ramp in het sturen van kaartjes… Een laatste wanhoopspoging houdt een reminder in mijn agenda in, samen met het bijhouden van een lijst van namen van wie ik een kaartje krijg. Niet voor de kaartjes en de “wensen”, maar voor het algemeen fatsoen.

  3. Ibiza fuif of wat? Zonde dat ik al ergens anders ga 😉
    Heb je trouwens net een kaartje gestuurd, want ik kon me niet herinneren dat ik dat al had gedaan. Fuif zé!

  4. Niggle, vermits je geen fan van dit alles bent vraag ik me af of je dan sterk bent in het sms’en om je beste wensen over te brengen.

    De topper die ik dit jaar binnenkreeg: ‘Ik belde gisteren naar Saddam om mijn wensen over te brengen, maar hij hing op…’

    Beste wensen voor 2007 zou ik zo zeggen!

  5. @ tijs: ibiza fuif inderdaad… soms moet je je al eens aanpassen.

    @ just … : de beste sms in dat genre die ik al binnenkreeg was de volgende (overigens reeds ’s morgens): “beste wensen. Ik weet dat het te vroeg is, maar ik ken 100’en rijke en interessante mensen. Dus ik dacht maar met de lelijke sukkelaars te beginnen”.

    maar dus, beste wensen allemaal. Het is gemeend hoor 😉 .

  6. Bij mij ging het van “Dikke Tetten in 2007” tot “Ik vond een sterretje voor de deur, het had een glinsterend gele kleur. Ik nam het voorzichtig op en zei: “dit jaar krijg jij dit sterretje van mij”. Wij wensen je een jaar vol vreugde en zonneschijn, een jaar waarin verdriet en zorgen 2 vreemden zijn. Een jaar waarin vrienden komen en waarin er géén plaats is voor een traan!” Wij wensen jou een gelukkig nieuwjaar! xje”

    Tja …

  7. Mijn welgemeende allerbeste wensen!
    Ik sta te popelen om morgen op kantoor je hand te schudden en je te vertellen over al mijn goede voornemens!
    Weet jij hoe lang mijn kaartje er met de interne post over doet om jou te bereiken? Ik ook niet, maar we zullen dat eens rap uitvissen.

  8. @ peter: emo

    @ lutpiet: de interne post zal nooit sneller zijn dan dat uw benen u kunnen dragen, dat is reeds getest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s