lange rit

Ik ben een “doucher”. Mij zal je niet snel in een bad zien plaatsnemen als het alternatief zich aanbiedt. Af en toe laat ik mij toch wegglijden in gedachten van gezelligheid en rustgevendheid. Maar van zodra ik mijzelf in het sop begeef, komt de spijt reeds… Dit heeft verschillende redenen, waarvan mijn gestalte zeker 1 van de belangrijkere is. “In bad liggen” zit er bij mij niet in.

Zo ben ik ook een “chauffeur”. Over het algemeen bedank ik voor het openbaar vervoer. Enkel het vooruitzicht naar enkele tientallen kilometers file doen mij twijfelen en, indien mogelijk; opteren voor het openbaar vervoer. Zo ook gisteren, voor mijn trip naar Amsterdam, koos ik voor het openbaar vervoer. Een trip die in theorie een 3 uur in beslag zou nemen. Een vertraging met als gevolg trein gemist en een daaropvolgende aflassing van de volgende trein maakte hier in praktijk 5 uur van. De eerste die de eerste dagen tegen mij het openbaar vervoer verdedigt of nog maar romantiseert, kan zich verwachten aan een stevige djoef op z’n mule, of, naar believen, een sjot in de radijzen.

Die vertraging met als gevolg aansluiting gemist kan gebeuren. Daar kan ik mee leven. Maar dan een uur wachten op de volgende trein om dan te horen dat die afgelast is…  Standaard vragen die door mijn hoofd spookten: “waarom? waaraan heb ik dit verdiend?”. Maar ook: “Gaat mijn recentelijk verworven Humo voor genoeg leesvoer kunnen zorgen om die extra tijd te vullen?”. Ik kan u het antwoord geven: “neen”. Gelukkig had ik samen met die Humo de impulsaankoop van het nieuwe boekje van Rik Torfs aangekocht.

Omstreeks middernacht kwam ik aan in het hotel te Amsterdam. Waar ik werd ontvangen door een “niet roken” bordje en een rokende receptionist zonder bovenste snijtanden. Aangenaam accent dat Amsterdams…

Vandaag dan mijn training gevolgd. Die was eerder gedaan dan ik had verwacht. Ik zat maar liefst 2 u eerder op de trein als eerder ingecalculeerd. “Eindelijk chance” denk je dan. Zelfs de overstappen gingen vlekkeloos. Lichte vertraging, maar mijn verbinding had op mij gewacht. Wat een geluk! Ik had het ook verdiend vond ik. God duidelijk niet. Aangekomen in het station van Leuven, merkte ik dat mijn fiets gepikt was… (Ik was gisterenavond met de fiets vanuit mijn studio vertrokken om niet meer openbaar vervoer dan nodig te moeten ondergaan…). Had ik maar hout vastgehouden…

Dus maar te voet terug naar mijn studio, want de bus was hoegenaamd geen optie. Resultaat: halverwege een appelflauwte moeten incasseren en een blaar op mijn kleine teen. Een man wordt wel erg gestraft voor 2 u eerder terug te kunnen zijn.

Ik vraag mij af of mijn fiets ook gepikt zou geweest zijn, had ik mijn trein op het normaal verwachtte uur moeten nemen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s