dan toch… stress?

Maandagmorgen is ondertussen gepasseerd, evenals maandagmiddag, maandagavond en dinsdagmorgen. Het algemeen gevoel van onbehagen blijft… Heb ik dan stress? Hoe voelt dat, stress? Als dit stress is, dan doet het alvast geen pijn. En als dit stress is, is dat dezelfde stress die je voelt als je bij je baas wordt geroepen voor een klantenklacht waarvan jij de oorzaak bent? Of dezelfde stress als je op een stoeltje zit te wachten op het moment dat je terug binnengeroepen wordt in een klaslokaal waar een jury zit die net een beslissing hebben geveld over de score van je eindverhandeling?

Ik voel me niet op mijn gemak. Als ik uit het raam kijk, heb ik een ander uitzicht dan ik gewend ben, als ik mijn muziek zachter zet, hoor ik andere kantoorgeluiden als ik gewend ben, en er komen andere mensen langs als ik gewend ben… In het kort kan je zeggen dat het hier over het algemeen anders is dan ik gewend ben! En dat staat mij niet aan! Maar waarom staat dit mij niet aan vraag ik mijzelf af? Verandering is toch iets goed? Of vergis ik mij? Ben ik zelf zo vasthoudend dat ik eigenlijk iets anders wil, maar toch hetgeen wil hebben wat ik gewend ben? Hoe ga ik in deze staat ooit tevreden worden? Zal ik alvast maar beginnen te wennen aan de gedachte dat ik nooit tevreden zal worden? Daar kan ik mij moeilijk mee verzoenen…

Ik zie de toekomst alvast niet rooskleurig in. Als bij toverslag slaan de blinden hier automatisch dicht. Dedju, dan scheen het zonnetje al eens, en wordt je automatisch beroofd van het uitzicht… en ik was er net aan aan het wennen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s