Dingen waar ik mij in opnaai: wachtkamers

Argh! Wachtkamers! Vergeetputten voor tijd. Kostbare tijd. Van zodra je er een voet binnenzet ben je verloren. “Ach, ik heb toch niets beters te doen”, probeer je jezelf te sussen. FOUT! Je hebt altijd iets beters te doen dan tussen een mengelmoes van zagende en jankende koters te proberen je geest te verdoven met tijdschriften uit lang vervlogen tijden.

Binnenin begin je te koken: “GodverDOMME! Ik had een afspraak om kwart na 6, het is nu ondertussen 6u16 en ik zit hier NOG! MILJAARDE!!”. Maar uiterlijk moet je je als de kalmte zelve profileren. Al knikkend glimlachen als er nog maar eens een moeder binnenkomt geflankeerd door haar duivelsgebroed.

“Mama, ik wil noepke!”
– “Mama heeft geen snoepke schatje”
“Das wel mama, ik wil NOEPKE!”
– “Mama heeft geen snoepkes schatje, hou u even rustig”
“Mama liegt, ik wil noepke mama, NOEPKE!!”

Op dat moment wil je liefst gewoon rechtstaan en die kleine zenuwterrorist een welgemikte klap tegen de onontwikkelde hersenen verkopen. Maar je houdt je in, hopend dat iemand anders dat niet zal doen.

Als het nog niet erg genoeg is, zal je allicht zien dat op dat moment een andere reeds langer aanwezige moeder, voor wie een verbod tot voortplanting zou moeten opgelegd worden, haar nageslacht voorziet van een kleurrijke lekstok, waarna eerstgenoemde kleine laat merken dat zijn eerdere zenuwsloping slechts een fractie van zijn kunnen was.

*zucht*

Oh man, was ik maar terug 6 jaar, dan kon ik hardop zagen, klagen en schreeuwend rondlopen, en niemand zou er iets van zeggen. Want ik kan u vertellen, van een man van 27 wordt dit allerminst goedgekeurd.

Dedju toch.

Hier zit ik dan ja, op vrijdagavond. Thuis, met verstopte neus, druk op het voorhoofd en brandend tranende ogen. Ziek, inderdaad.

Nu, het is geen griep of zo, enkel een stevige verkoudheid. Bij mijn weten heb ik nog nooit griep gehad. Ik wil er dus ook nu niet mee beginnen.

Ik word niet vaak ziek, maar als ik ziek word, dan is het verdomme wel in het weekend! Niet dat ik een leeghanger ben, maar ik kijk altijd uit naar mijn weekends, dus al deze dan verpest worden door een ambetant gevoel en lichte verhoging, dan baal ik daar van.

Mijn laatste ziekteverlof is geleden van april 2005, en ik ben sindsdien niet ziek gaan werken. Telkens manifesteert het zich op vrijdagnamiddag, vrijdagavond, om zaterdag een hoogtepunt te bereiken, zondag al een stuk beter te zijn, en maandag je weer goed genoeg bent om te gaan werken.

Dedju toch.

My point exactly

Kijk. Als je mij een vraag stelt waarvan je weet dat ook ik het antwoord ga moeten opzoeken via Google, en ik stuur je een link door die begint met http://lmgtfy.com/ , dan komt het niet goed over als uw respons de volgende is:

Hoe?! Dat is een Google search of watte? Dat had ik zelf ook nog wel kunnen doen.

dingen waar ik mij in opnaai: PIXmania

Serieus, bestel nooit iets bij PIXmania.

Welke moderne onderneming heeft er nu een callcenter dat niet (u leest het goed, NIET) met een gsm bereikbaar is?!

Meer hoeft er eigenlijk niet gezegd. Maar mag wel.

Spavela

Zij: “Seg, doe mij eens wat spuitwater bij mijne spavela. Hij is wat te straf.”

Hij: “Seg… doe mij eens wat bier bij mijne spavela. Hij is mij wat te slap.”

Dingen waar ik mij in opnaai: schoothondjes

Eerlijk gezegd zijn het niet zozeer de schoothondjes die mij agiteren. Die beestjes kunnen tenminste niet met hun dikke kwijlkop uw hele broek onderslobberen. Neen, schoothondjes zijn niet de wortel van dit kwaad. Het zijn de eigenaars van die schoothondjes die gerust hardhandig verwijderd mogen worden uit mijn omgeving.

Neen, het moet nog specifieker, het gaat hier om een bepaalde groep schoothondeigenaars. Die eigenaars die in het bijzijn van hun kapotgekweekt specimen naar elkaar refereren als “mama” en “papa”, en het arme beestje een naam geven als “bijou” (je ziet het goed, geen hoofdletter). Meestal zijn het zelfverklaarde levensgenieters die al leffe-leurend terrassen aller lande terroriseren met hun kettingrokerij, schel, gemaakt gelach en tot rotjong verheven huisdier.

Hopelijk ziet het beestje de fouten dra in, en keert hij zich tegen de hand die hem voert. Luipaardgewijs voor de nek gaan zal er niet in zitten voor de dwergen der hondenrijk, maar een goedgemikte hap in de enkels zal zijn effect niet missen!

T minus 37

Nog 37 dagen en de vriendin en ik zitten op het vliegtuig richting New York. Al lang niet meer origineel, ik weet het, maar daarom kijken we er niet minder naar uit.

De reispas is op komst, de dollars zijn besteld, de vlucht en het hotel zijn geboekt. Dus echt veel rest er ons niet meer, behalve tips vergaren en aftellen. Vooral dat laatste, daar zijn we goed in.

Wat staat er al op de planning? De aanvraag voor onze eigen Big Apple Greeter is gelanceerd. De Marry Poppins Broadway show ook. Een fietstocht werd ons aangereden aangeraden, evenals een ochtend-jog door (een deeltje van) Central Park. Een bezoek aan de Apple store, de M&M store, de Paul Frank store, Toys r Us, MOMA, Guggenheim, …

Tips en tricks zijn altijd welkom.