Hier zit ik dan ja, op vrijdagavond. Thuis, met verstopte neus, druk op het voorhoofd en brandend tranende ogen. Ziek, inderdaad.

Nu, het is geen griep of zo, enkel een stevige verkoudheid. Bij mijn weten heb ik nog nooit griep gehad. Ik wil er dus ook nu niet mee beginnen.

Ik word niet vaak ziek, maar als ik ziek word, dan is het verdomme wel in het weekend! Niet dat ik een leeghanger ben, maar ik kijk altijd uit naar mijn weekends, dus al deze dan verpest worden door een ambetant gevoel en lichte verhoging, dan baal ik daar van.

Mijn laatste ziekteverlof is geleden van april 2005, en ik ben sindsdien niet ziek gaan werken. Telkens manifesteert het zich op vrijdagnamiddag, vrijdagavond, om zaterdag een hoogtepunt te bereiken, zondag al een stuk beter te zijn, en maandag je weer goed genoeg bent om te gaan werken.

Dedju toch.

Kijk. Als je mij een vraag stelt waarvan je weet dat ook ik het antwoord ga moeten opzoeken via Google, en ik stuur je een link door die begint met http://lmgtfy.com/ , dan komt het niet goed over als uw respons de volgende is:

Hoe?! Dat is een Google search of watte? Dat had ik zelf ook nog wel kunnen doen.

Serieus, bestel nooit iets bij PIXmania.

Welke moderne onderneming heeft er nu een callcenter dat niet (u leest het goed, NIET) met een gsm bereikbaar is?!

Meer hoeft er eigenlijk niet gezegd. Maar mag wel.

Zij: “Seg, doe mij eens wat spuitwater bij mijne spavela. Hij is wat te straf.”

Hij: “Seg… doe mij eens wat bier bij mijne spavela. Hij is mij wat te slap.”

Eerlijk gezegd zijn het niet zozeer de schoothondjes die mij agiteren. Die beestjes kunnen tenminste niet met hun dikke kwijlkop uw hele broek onderslobberen. Neen, schoothondjes zijn niet de wortel van dit kwaad. Het zijn de eigenaars van die schoothondjes die gerust hardhandig verwijderd mogen worden uit mijn omgeving.

Neen, het moet nog specifieker, het gaat hier om een bepaalde groep schoothondeigenaars. Die eigenaars die in het bijzijn van hun kapotgekweekt specimen naar elkaar refereren als “mama” en “papa”, en het arme beestje een naam geven als “bijou” (je ziet het goed, geen hoofdletter). Meestal zijn het zelfverklaarde levensgenieters die al leffe-leurend terrassen aller lande terroriseren met hun kettingrokerij, schel, gemaakt gelach en tot rotjong verheven huisdier.

Hopelijk ziet het beestje de fouten dra in, en keert hij zich tegen de hand die hem voert. Luipaardgewijs voor de nek gaan zal er niet in zitten voor de dwergen der hondenrijk, maar een goedgemikte hap in de enkels zal zijn effect niet missen!