Als ge u afvraagt…

… of ik nog stijf ben van mijn sportieve uitspatting vrijdagavond:

Zeker weten.

Diep gaan

Er is geen binnenweg om je conditie op te krikken. De enige mogelijkheid is eraan beginnen, afzien en doorgaan.

Probleem is alleen, dat je je conditie sneller kwijt bent dan dat je ze weer hebt opgebouwd.

8 jaar geleden ben ik gestopt met basketbal in competitie te spelen. Toen was mijn conditie goed, had mijn gewicht een kleiner cijfer voor de tientallen en paste al mijn broeken nog. Later was er een wekelijks matchke tussen collega’s, maar dat viel na een tijdje ook weg.

Na enkele jaren van niks doen en goed eten, ging mijn gewicht richting “triple digits”. En je weet dat je niet goed bezig bent als je je gewicht kan beginnen uitdrukken als zijnde 0.1 ton.

Ondertussen ben ik weer wat verder verwijderd van die psychologische drempel, maar lag ik toch weer een goed jaar stil.

Lag. Verleden tijd.

Want gisteren ben ik nog eens mee gaan doen (met de recreanten weliswaar) van mijn oude basketbalclub in Achel.

En miljaarde, ik heb afgezien. We begonnen met 8 man. 4 tegen 4 op een heel plein. Na een 20 minuten vertrok er een speler (hij had al een training voor ons meegedaan), dus deden we door met 3 tegen 3 en 1 wissel.

Ik dacht: “goed, dan spelen we op een half plein, das niet zoveel lopen”.

Fout gedacht. 3 tegen 3 op een heel plein… ik kan u zeggen, dat is kapot gaan. Ik heb het allemaal gehad, zwart voor de ogen, braakneigingen, dubbel zicht, the works.

Ik wou echt gewoon stoppen, langs de kant gaan liggen, alles behalve lopen. Maar dan vind ik mijn 27ste adem en roept een van de veteranen: “KOMAAN JONG! DIEP GAAN NU!”

Daarop liep ik nog wat mee op en neer, de feiten achterna joggend. En plots begon Stef Bos in mijn hoofd: “De figuranten…”

Volgende week zal het wel beter gaan…