Buikgriep

Ik niet, maar mijn vriendin wel. De duts wist gisteren ocharme niet waar kruipen.

Zaterdagavond begon het gevoel van onbehagen. Ze was mee op weekend met mijn oude studentenvereniging. Na het avondeten moest ze even gaan liggen, en tijdens de cantus liet ze zich atypisch afzijdig. Water bevond zich in het glas normaliter gevuld met bier.

En dan de nacht van zaterdag op zondag. Om het half uur uit bed, om ’s morgens tot de constatatie te komen dat er dafalgans en aspro’s te over zijn, maar dat niemand iets in de vorm van Immodium of Motilium bijheeft. Uiteindelijk is de apotheker van wacht gezocht geweest, want een rit van anderhalf uur zou wel eens problemen kunnen geven.

Gisteren na aankomst dan ook een bezoekje gebracht aan de dokter van wacht die het duidelijk stelde: “Ja, das echt buikgriep eh”.

Ze is dus drie dagen thuis. Deze middag had ze nog steeds niets gegeten. Sinds zaterdagavond niet, en daar schoot ’s nachts ook al niet meer van over.

“Goed voor de lijn”, denk ik dan als positieve noot. Al mag ik dat pas zeggen nadat ze zich weer beter voelt.

Geloof mij aub.

Deze middag aan de kassa van de Cora:

“Die broodjes mogen niet in een broodzak meneer. Daar zijn plastieke zakjes voor voorzien.”

- “Mijn excuses, maar de plastieken zakjes voor de broodjes waren op.”

“Er hangen van die grote rollen bij de bakkerijafdeling meneer.”

- “Ja, daar ben ik van op de hoogte. Ik ben hier al meer geweest. Maar ze waren op.”

“In het midden van de afdeling meneer. 2 grote rollen met plastieke zakjes.”

- “Nogmaals, dit is niet mijn eerste bezoek aan deze winkel. Ik weet waar de plastieken zakjes normaal gezien hangen. Enkel nu hingen er 2 lege kartonnen rolletjes in de rek. De zakjes waren op. Weg. Niet aanwezig. Verkocht als XXL condooms. Niet bijgevuld!”

“Dat lijkt mij vreemd meneer. Het zijn namelijk echt grote rollen.”

- “Echt groot is geen synononiem voor onuitputtelijk. U kan het gaan nakijken als u dat verkiest. Mag ik nu eindelijk afrekenen?”

Zucht…

Er zijn geen zekerheden meer.

Ik ben nooit klein geweest. Als gevolg heb ik ook nooit kleine kleren gedragen.

Bij het zoeken naar nieuwe schoenen vroeg ik direct welke modellen er waren in maat 47/48 (of amerikaanse maat 13), bij het zoeken naar t-shirts ging ik altijd direct naar de XL-rek. Het was zeker dat als ik iets zou vinden, het daar zou zijn.

Maar tegenwoordig is er iets aan de hand met die maten. Voor schoenen kon ik voor mijn laatste paar paar in de “maat 45″ rek. Onlangs bestelde ik 2 L t-shirts op tinternet die te groot bleken en het laatste t-shirt dat ik gekocht heb is een M! Een M!

Ik ben 1m94 en ik draag een “medium sized” t-shirt? Zijn er geen zekerheden meer?

Het is zover

Woensdag is mijn eerste presentatie bij een klant. Ik, helemaal alleen. Tis te zeggen, nog wel met een senior consultant om op vragen die meer ervaring vragen te antwoorden. Maar als ik daarvoor sta, dan is het alleen.

En dan komen ze, je kan ze niet tegenhouden, de nervositeiten. Gevoed door opmerkingen van collega’s als “ah… ge moet daar gaan presenteren… geen gemakkelijke mensen”.

Ik wil die opmerkingen wel negeren, maar dat blijkt uiterst moeilijk.

Nog een weekend en 2 dagen om mij ter dege voor te bereiden. Dat moet toch genoeg zijn?

Ken je ze?

Ken je ze? Die mensen die elke dag ten vroegste om half 11 het kantoor binnen komen gerold om tot de middag wat schele zever uit hun botten te slaan, die daarna een ruime middagpauze nemen, die aan mensen die al om 7u op het kantoor zitten en om 16u vertrekken de opmerking geven “Ah, nu al weg jong? Halve dag congé of wat?” maar die zelf ook maar tot 19u blijven, maar dat is lang genoeg want volgens de baas doen ze overuren.

Ken je ze?