Entries from juli 2008
Ik ben nu bijna 4 maanden bezig bij mijn nieuwe werkgever en ik ben nog altijd extreem positief over mijn overstap.
Buiten de normale frustraties door “het systeem” en “het management” is is alles hier nog altijd dik in orde. Interessante markt, interessante job, plezante collega’s, plezante sfeer, competitief loon, …
Maar aan 1 ding geraak ik toch niet echt gewend. Het is hier blijkbaar “interne policy” om elkaars telefoon te beantwoorden bij afwezigheid van iemand. Voor elk eiland is er een soort van cluster gemaakt waardoor je gemakkelijk met je toestel de lijn van een eiland-collega kan beantwoorden. Maar ik zie er na die 4 maanden het nut nog steeds niet echt van in.
Ik zit hier nu al een tijdje alleen, 2 eilandbewoners op verlof en 2 andere in interne meeting tot 16u, en ik moet om de haverklap telefoons opnemen om mensen te informeren dat diegene die ze zoeken niet aanwezig is.
Alsof ze dat niet zouden doorhebben als er niet werd opgenomen…
Categorieën: bedenkingen · werk
getagged: job, nieuwe werkgever, policy, positief
De Tour De France heeft mij nooit geïnteresseerd. Wielrennen in het algemeen heeft mij nooit geïnteresseerd.
Waarom niet? Wie zal het zeggen. Ik zie het plezier niet van een hele namiddag naar een fietsende massa te staren, welke berg ze dan ook moeten trotseren.
Daarnaast heb ik wielrennen als sport nooit gesnapt. Het is een ploegsport, maar toch is enkel individuele winst mogelijk en belangrijk. Ploegen veranderen van naam van zodra er een andere sponsor de beurs open trekt.
Dan heb je ook de dopingperikelen. Nu, ik ben nog net naïef genoeg om te geloven dat er nog wel degelijk ”zuivere” renners mee doen aan de Tour, maar ik ben ook cynisch genoeg om te geloven dat enkel die “gebruikers” met de slechtste dokters ook werkelijk betrapt worden.
Ik ben er ook van overtuigd dat de tourorganisatie hier hand in eigen boezem moet steken, en zich gewoon moet realiseren dat zulks een parcours niet haalbaar is voor een gewone sterveling.
Ik zal dan ook niet snel een halve dag verlof pakken, gewoon om “naar de koers” te kunnen kijken. Mijn collega daarentegen stond een half uurtje geleden zijn laptop aan te moedigen om snel af te sluiten en is vertrokken, iets later dan de coureurs.
Wielrennen interesseert hem dus wel, muziek iets minder.
Categorieën: bedenkingen · het menselijk wezen · sport · werk
getagged: de koers, doping, tour de france, wielrennen
Het is 22 juli, de dag na de nationale feestdag, en het hoofdonderwerp hier op het werk is het weer. Het slechte weer welteverstaan.
De gang zoemt van de gesprekken waarin er zowaar wordt opgeschept hoe hoog de verwarming gisteren wel niet gezet is!
“Ik heb gisteren de kachel aangestoken!”
- “Ik ook, en mijn wollen sokken aangetrokken”
“Ja, ik ook, en mijn elektrische deken bovengehaald”
- “idem, en mijne flanellen pyjama!”
“…”
Ikzelf ben in ieder geval sinds enkele dagen een kleine snotvalling aan het meeslepen. Snot in de neus, tranen in de ogen, en constant het gevoel hebben te moeten niezen, maar uiteindelijk dan toch niet…
Dat hoort gewoon niet in hartje zomer!
Categorieën: weekend · werk · ziek
getagged: kachel, snot, weer
Categorieën: actualiteit
getagged: vorig jaar
Eigenlijk gaat deze post over kakken, het werkwoord. Ik zou hier een mooier woord voor kunnen zoeken, maar waarom een mooi woord zoeken voor iets wat op zich niet mooi is? Het is zoals ze zeggen: “ne opgeblonken stront is nog altijd ne stront”.
Maar dus, kakken. Iedereen doet het. Ik doe het dagelijks. Soms meerdere keren per dag! Maar ik merk wel dat er een soort van taboe over hangt. Het stinkt, dus we spreken er best niet over.
Nu, ik ben voor een open kak-cultuur. En tegen algemeen geloof is dat niet gemakkelijk! Want ook al doet het dit misschien uitschijnen, een open kak-cultuur is niet al rozengeur en manenschijn. Beeld je bijvoorbeeld maar eens in hoe pakweg Jessica Alba eruit ziet tijdens haar dagelijkse rit op de porseleinen pony! En probeer dat beeld maar eens uit te wissen als je nog eens een film ziet waarin zij een rol vertolkt.
Enig engagement is dus nodig, maar je krijgt er wel voor terug. Want zonder de open kak-cultuur was ik sommige weetjes nooit te weten gekomen.
Zulke weetjes zal ik hier dan ook te pas en te onpas verkondigen. Leze wie lezen wil.
Ik ga nog een blik bonen eten.
Categorieën: bedenkingen · het menselijk wezen · zever gezever
getagged: kakken, open kak cultuur, taboe
