Nocus Red Set

Eergisteren (ja, een dag te laat, ik weet het) naar de “house warming” van de nieuwe Nocus-locatie geweest aan de Scheepvaartskaai 16 te Hasselt.

En warm was het er…

Tja, veel valt er eigenlijk niet over te vertellen. Goed georganiseerd, veel volk, lekkere hapjes, mooie locatie. Volgende keer wel de Vedett in glazen serveren aub. Afwassen is niet plezant, maar daar zijn tegenwoordig apparaten voor.

Het interieur van het gebouw was wel ongeveer wat ik er van verwacht had: industriëel, strak, less is more en zo. Ik kan dat wel smaken.

Het gebouw zelf zag er ’s avonds ook mooi uit, zo met al dat rood, zo langs de kade…

Wat lichtreclame met “daddy’s hobby” zou misschien niet misstaan.

Irritant op zoveel manieren

Niemand is slechts op 1 manier irritant. Als je iemand irritant vindt, dan zijn er altijd verschillende facetten van die persoon die je op je zenuwen werken.

Zo zal heel vaak diegene met een irritante lach ook diegene zijn die altijd met zijn/haar eigen mopkes lacht. Wat op zich al irritant is.

Meer dan waarschijnlijk zijn het extreem flauwe mopkes. Ook irritant.

Dat zijn dan 3 verschillende manieren waarop die persoon irritant is. En dat is dan enkel gebaseerd op 1 zintuig, het gehoor.

Als je er dan nog het zicht bijneemt, dan is de kans groot dat de gezichtsuitdrukking bij het lachen als irritant wordt ervaren, of het feit dat de mond niet wordt leeggegeten alvorens een (flauw) mopke te vertellen, wat dan ook resulteert in gelach met mond wijdopen, voeding zichtbaar.

Verschillende zintuigen zorgen dus ook voor verschillende facetten van irritatie. Is de persoon irritant op basis van de reukzin… ik hoop het niet voor u.

Al deze elementen versterken elkaar natuurlijk. Hoe meer elementen, hoe irritanter. Exponentiële grafiek.

Hierdoor bekijk je de persoon anders en begin je je te irriteren aan zaken die je bij andere personen totaal niet zou opmerken.

Zaken zoals

“is die nu altijd goed gezind of hoe zit dat?”

of

“tiens, het is gemakkelijk om de schedel van die persoon te visualiseren”

En je kan proberen toleranter op te treden. Je kan proberen je nekhaar plat te laten liggen bij een volgend schaterlachsalvo.

Het zal tevergeefs blijken.

There’s no sex in the champagne room…

but there shouldn’t be any alcohol in The Maple Room either…

Manman, afgelopen weekend naar de CD-voorstelling van Rovic geweest in JC de Klinker in Aarschot (zéér koele zaal trouwens) met The Maple Room als headliner.

De zanger van de laatstgenoemde band, gekleed in pamper en gewapend met papflessen, had die avond zijn vrijgezellenfeest en de hele band gaf dan ook een vrij beschonken indruk.

Resultaat: zij amuseerden zich enorm, maar het publiek frustreerde zich duidelijk aan de rommelige prestatie. Flessen water vlogen heen en weer (op het podium), zatte ex-bassisten sprongen op zeer onbezonnen wijze het publiek in, en headbangende gitaristen kregen een micro tegen het hoofd (hilarisch!).

Blijkbaar is hun zoektocht naar een bassist vruchteloos gebleken, aangezien Dries dat instrument hanteerde. Kan die gast nu eigenlijk alles of hoe zit dat? “Ge zijt vervangbaar Dries”, zei Jef (zanger) op een gegeven moment tijdens hun show. Ik dacht het niet Jef, ik dacht het niet!

Rovic zelf gaven daarvoor wel een strakke show. Sterke zang van beide geslachten, maar de nummers gingen naar het eind toe wel wat veel op mekaar lijken voor mij. Vooral de zanglijnen begonnen te vervelen (veel lange tonen), hoe sterk ze ook gezongen waren.

Al bij al koele avond. De eerste 2 bands jammer genoeg wel gemist, maar soit. Zij mij waarschijnlijk niet.

Bijbenen

Hola, ik heb het hier weer stevig laten hangen. Bijna een week zonder updates. Een all-time low…

Nochtans waren er de afgelopen dagen nog wel zaken het vermelden waard.

Zo was daar het optreden van Chuck Ragan in Bar Mondial (nieuwe keet van Peter Daems) te Antwerpen.

Chuck Ragan. Wat een held. Zijn rauwe stem die ook duidelijk naar voor komt bij Hot Water Music past fantastisch goed bij zijn akoestische gitaar. Ik had wat gehoopt dat hij Bleeder van Alkaline Trio zou spelen (dit nummer covert hij op de Hot Water Music/Alkaline Trio split cd), maar dat was niet het geval. Uiteindelijk heb ik het niet gemist.

Hij gaat blijkbaar ook stevig de country-weg inslaan, als ik zijn nieuwe nummers en de nummers die hij met tourbuddies Jon Gaunt, Austin Lucas en Digger Barnes ten berde bracht.

Austin Lucas was trouwens ook een speciale verschijning. Zeer sterke, country getinte stem, humor op het podium, goeie nummers. “This Machine Kills Zombies” stond te lezen op zijn gitaar. Ik leef nog.

En dan was er nog Digger Barnes die een sjiek concept had met het verhaal dat hij bracht dat als rode draad zijn nummers aaneen reeg. Het visuele concept was ook knap, alleen snap ik de werking ervan nog altijd niet heel goed.

De volgende dat stond ik op een rockrally in JH de Choke waar ik als freelance jurylid was gevraagd. Tja… hier ga ik niet te veel over zeggen buiten dat de Choke een van de fermste jeugdhuizen is waar ik ooit ben geweest.

Vwala. We kunnen er weer tegen.

Wegenwerken

Wegenwerken… iedereen die ooit met de wagen rijdt heeft er vroeg of laat mee te maken.

Sinds gisteren zijn ze aan afrit 19 van de E40 ook begonnen met wegenwerken. Ronde punten maken of zoiets. Dat interesseert mij niet zoveel.

Wat mij wel interesseert is dat het nog tot eind augustus zal duren, en dat de doodlopende straat waarin de parking van mijn nieuwe werkgever zich bevindt niet meer zo gemakkelijk bereikbaar is als vorige week.

Vorige week was het gewoon: afrit 19, links, rechts en hup, ik was er.

Nu is het: afrit sterrebeek, leuvensesteenweg, woluwedal, straatje in, straatje uit, rond punt, nog een rond punt, rood licht, rood licht, rood licht, rood licht, rond punt en hup, ik ben er ook.

Minder plezant.

Vorige week was het: voor 8u ’s morgens vertrekken, en een half uurtje later op de bureau zijn.

Nu is het: zorgen dat ik voor 7u vertrek om een dik hal uur later op de bureau te zijn. Valt nog mee op zich. Later vertrekken betekent later aankomen. Logisch. Alleen verhoudt “later vertrekken” zich niet lineair met “later aankomen”. Eerder exponentieel.

Daarenboven garandeert mijn vroege aankomst ’s morgens, geen vroeg vertrek ’s avonds. Tel daar nog de extra verkeershinder ’s avonds bij en hup, mijn dag is plots veel langer.

Weinig aan te doen uiteindelijk.

Ik ga toch nog enkele dagen experimenteren met routes en tijdstippen om tot een optimaal of op zijn minst bevredigend resultaat te komen.