dEUS in Hasselt

Gisteren dus dEUS in Hasselt.

De site gaf 20u aan als starttijd, dus op tijd vertrokken op het werk, innerlijke mens versterkt bij Marc en dan richting MOD.

Dit was de eerste keer dat in de MOD binnenkwam met de nieuwe zaal en nieuwe inrichting van het café. Sjieke dings, maar een toog in de zaal had van mij nog wel gemogen.

Airco trouwens ook…

Tijdens Black Box Revelation viel de hitte nog mee. Ook al zat de zaal al aardig vol. Stevige band trouwens. Niet qua bezetting (minimalistische white stripeaanse bezetting van enkel drummer en gitarist) maar wel qua geluid en overgave. Ik kon het wel smaken.

Tijdens dEUS steeg de temperatuur tot tropische hoogtes. Ze zaten er zelf anders voor niet veel tussen. Het duurde ongeveer 45 minuten eer de eerste persoon in mijn omgeving flauw viel van de warmte. Niet veel later spotte ik een tweede en nog iets later een derde.

De band zelf deed mij niet zo heel veel. Het publiek bleef precies ook vrij “koud”, zeker als je de respons zag tijdens Suds & Soda tijdens hun toegave. Ondanks de hitte werd er hevig gedanst en meegezongen. Heviger dan op eender welk moment in de show.

Moet dEUS het dan nog altijd van de vroegere successen hebben? Ik ben nooit groot fan geweest van de band, dus ik zou het niet weten.

Mauro krijgt anders wel meer respect van mij. Al was het maar omdat hij tot op quasi het eind van het optreden weigerde zijn trui uit te doen. Maar ook muzikaal zeer indrukwekkend.

Tom Barman werkte mij dan weer wat op mijn zenuwen. Waarom weet ik nog niet direct. Was het zijn hemdje? Was het zijn manier van gitaar bespelen? Waren het zijn mindere vocale kwaliteiten (in vergelijking met de andere bandleden toch)?

Wat het ook weze, dit optreden zal mijn geheugen ingaan als “dat optreden waar het zo warm was dat er minstens 3 man was flauwgevallen”. Voor de rest gaat er niet veel blijven hangen vrees ik.

Mik laag, vermijd teleurstelling.

Vanavond ga ik naar dEUS in de MOD te Hasselt. Menig mens die hierdoor jaloers op mij is.

Ik ben nochtans geen groot fan van de band en vind de nieuwe plaat maar zo en zo (volgt de typische trend van tegenwoordig waar de eerste, catchy single helemaal niet overeenkomt met het geluid van de rest van de plaat), maar heb ze nog nooit live gezien en heb tickets kunnen vastkrijgen, dus ja…

Maar ik ga voor veiligheid en inperking van teleurstellingen en hou mijn verwachtingen laag. Ik herhaal de gedachte in mijn hoofd dat dEUS over zijn hoogtepunt heen is, een beetje zoals Metallica (zageventen trouwens, gaan nu ook “ne Radiohead” doen en hun muziek waarschijnlijk gratis verspreiden). Ik verwacht botsende ego’s op het podium. Er is er immers maar 1 die god kan zijn. Meervoud zou dEi zijn. In het ergste geval verwacht ik een overroepen Tim Vanhamel.

Wie weet worden mijn verwachtingen waarheid en blijkt het allemaal te zeer opgeblazen en weggegooid geld. Ik hoop het alvast niet.

Ik hoop stiekem op ijzersterke muzikanten die sterke dEUS-hits tot een hoger niveau brengen. Ik hoop op muzikanten die zich goed voelen bij mekaar, goed voelen op het podium, en dit ook uitstralen in hun muziek, naar hun publiek.

Ik hoop het, maar ik verwacht het niet.

Na No Use For A Name en Danko Jones is dit mijn derde optreden deze maand waar ik heen ga. Naar optredens gaan is fijn.

Volgende maand staat Chuck Ragan nog op het programma en indien mogelijk Ignite. Misschien passeer ik nog wel langs Groezrock, maar daar ben ik nog niet zeker van.

Mooie vooruitzichten. Hoop ik toch. Maar ik verwacht het niet .

Insomnia op zondag

Op zondagavond geraak ik traditioneel moeilijker in slaap dan op andere avonden. Tot voor kort wees ik deze insomnia toe aan het feit dat ik zondag meestal tot de middag in mijne nest blijf liggen na een avondactiviteit de vorige zaterdag, en dus ’s avonds gewoonweg niet zo moe ben.

Dit in combinatie met het “tochoptijdwillengaanslapenwantmorgenmoetikervroeguit”-gevoel resulteert dan in een onevenwicht in mijn slaapnood-slaapwens verhouding wat op zijn beurt een moeilijker inslapen veroorzaakt.

Or so I thought…

Maar dankzij baanbrekend onderzoek weet ik nu wel beter! Ik heb gewoon stress!

Blij dat dat uitgeklaard is!

Everybody is sexy in heaven

Gisterenavond op aangeven van den dezen naar de AB afgezakt om een optreden van Danko Jones te gaan zien. In het voorprogramma speelde het voor mij onbekende Die Mannequin en op persoonlijke uitnodiging van de hoofdact: Limburgse trots El Guapo Stuntteam.

Binnengekomen bij het de finale van het optreden van Die Mannequin met nog niet al te veel volk in de zaal. Wikipedia noemt ze een “sleaze rock” band, en als je ze ziet, dan weet je waarom. Jonge band met een 21-jarige frontvrouw in panties en releases met namen als: “how to kill” en “unicorn steak”. Speciaal op zijn minst, en ik heb toch een klein beetje spijt dat we niet meer van het optreden hadden gezien. Maar de innerlijke mens moet ook gesterkt worden.

Voor El Guapo Stuntteam was er al een pak meer volk komen opdagen. De Limburgers hebben over de jaren dan ook een sterke live reputatie opgebouwd, en hun laatste plaat “Accusation Blues” is ook hennig goeie boel! Ik herinner mij nog een 10-tal jaar geleden (toen ze nog met 4 waren) een optreden in het oude jeugdhuis in Peer waar ze kwamen spelen voor een bak Duvel die aan het eind van hun optreden gehalveerd was, en waar nog een uurtje later niets meer van overbleef.

Ze begonnen wat aarzelend en zonder Captain Catastrophy (die in het echte leven doorgaat als Christian Maes, broer van zanger/lead gitarist Cedric). Die mindere start was ook wel te wijten aan de kwaliteit van het geluid, dat pas vanaf het derde nummer goed begon te komen.

Maar ja, ik zou ook niet graag geluidsman zijn voor een band met 3 gitaristen (afwisselend solerend) waarvan er 2 zingen en waar er nog af en toe nog ene extra bijkomt om wat op een mondharmonica te gaan blazen en zuigen.

El Guapo Stuntteam stuurt dan ook tegen hoge snelheid een muur van geluid af op hun publiek, en af en toe is het moeilijk om uit te maken waar juist heen te luisteren. Maar rocken doen ze wel. Menig hoofdgeknik en armen in de lucht viel hen ten deel.

Voor Danko Jones liep de AB uiteindelijk ongeveer vol, een aangezien ik hun laatste plaat maar plat vind, staan ze er live wel. Grote omschakeling wel van het 6-koppige El Guapo Stuntteam, naar deze 3-koppige band.

Moddervet en superstrak, dat is in 2 woorden hun live-geluid wat vooral versterkt werd door het oudere werk. Enkele nummers van de nieuwe plaat kwamen live wel meer tot hun recht, maar het was toch duidelijk dat ze met dit nieuwer werk een stuk minder ruig uit de hoek kwamen.

Danko voelt zich duidelijk thuis op een podium en houdt terecht van de aandacht. Op bijna komiek-achtige wijze schrikt hij er ook niet van terug om wat steekjes naar zijn publiek te geven, die er wel steeds knal op waren.

Als reactie op “stagedivers” die niet in het publiek sprongen, maar zich in het publiek lieten vallen, of erin gingen zitten:

“There are always people doing the stagediving thing, and I always wonder if some of them know that they are at a rockshow? Or do they think they are at an REM videoshoot?”

Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn, maar het was grappig.

Als apotheose van het optreden haalt hij uit naar iedereen die hem ooit heeft neergehaald.

“This heart gets stronger, this vein gets thicker, this mouth gets louder”

Vleesgeworden rock ‘n roll, AC/DC stijl, dat is Danko. En ja, daar houden we van.

Afterparty in de club met het foute, maar verrassend onderhoudende Von Durden Party Project dat onder andere deed denken aan een mix van The Fire, Arctic Monkeys, en nog van dat. Rock ‘n Roll met een vreemd randje.

WC-gedrag

Afgelopen vrijdag een interessante café-discussie gehad over WC-gedrag.

“Zijt gij ne vouwer of ne propper?”
- “Hoe bedoelde?”
“Awel, vouwt gij uw wc-papier, of frommelt gij het op alvorens te vegen?”
-”Hoe? Waarvoor dient dieje borstel dan?”