Het is lente. En ik ben daar niet onverdeeld gelukkig mee.
Lente is dan wel de tijd van de vlinders, van de bloesems en van het licht na de duisternis, maar lente is ook de tijd van ieder jaar iets steviger opspelende hooikoorts, muggen, wespen, bijen en ander rondzoemend gespuis.
Ik heb het niet zo op deze vliegende vlegels. Groot was dan ook mijn consternatie wanneer ik deze morgen bij het ontwaken naar buiten keek en een bij (van ongekende soort, ze lijkt rood-zwart in plaats van het meer herkenbare geel-zwart gestreept) in een kotteke in de muur van het terras zag vliegen.
Met de herinnering aan onze pa die een bijennest in de haag aan het ouderlijk huis, gewapend met aftrekker en slets, te lijf gaat, om seconden later wild molenwiekend de aftocht te blazen, weet ik dat ik actie moet ondernemen. Ik zie het immers niet zitten om mijn terras te delen met een zwerm territoriale gevleugelde injectiespuiten.
Van zodra dat de bij haar nieuw gevonden huis verliet, heb ik met een bliksemsnelle actie het kotteke dichtgestopt met een opgerold stukje karton.
Met resultaat dat de bij bij terugkeer een beetje beteuterd bleek bij het aanzicht van een dichtgestopt kotteke.
