Drukte

Dit blog begint hier al regelmatig wat hiaten te vertonen die niet enkel door het weekend kunnen goedgepraat worden. Dit komt niet doordat ik de vreugde van het bloggen of iets dergelijks ben kwijtgespeeld, maar gewoonweg door het feit dat ik het druk heb gehad!

Druk ja! Druk wegens (nog maar eens) backup zijn van mijn collega.

Druk wegens een escalatie tot bij onze CEO van een project van diezelfde collega waarvan ik dus de volledige emmer op mij omgekeerd kreeg, inclusief kwade n+2 managers aan je telefoon om 22u ’s avonds.

Druk wegens gesprekken met partijen die wel heel belangrijk gaan blijken in mijn carrière.

Druk wegens meetings, meetings en lunchmeetings. Hoe komt het trouwens dat steeds wanneer ik in een lunchmeeting zit met verschillende personen, en ik zit in het midden, het steeds lijkt dat er zich links en rechts van mij zeer geanimeerde gesprekken worden gevoerd, maar dat mijn mond enkel moet openen om eten binnen te harken?

Druk wegens demo’s, klantenbezoeken en ander gespuis.

En dan, als je dan even tijd hebt en je denkt, nog even naar de laatste show kijken en dan misschien wel een blogpostje doen, dan zie je Tim Vanhamel met zijn overschatte single die daar op dat podium staat te bewijzen dat het niet enkel zijn single is die wordt overschat… 

Manmanman, wat was me dat? Daar ging mijn goesting dan ook weer van over…

Ik ben ondertussen ook fan.

Een tijdje geleden postte Xtremels over zijn fan zijn van de Wulffmorgenthaler cartoons.

Ik kende de comics eerder nog niet, maar ben ondertussen wel trouwe lezer. Zelfs als ze niet zo goed zijn, zijn ze nog altijd vrij goed. En als ze echt goed zijn, dan zijn ze hilarisch!

Marc Oliver Everett

Marc Oliver Everett, ook wel gekend als “E”, zanger/gitarist/toetsenist/componist van de band eels, waarvan ongeveer alle bandleden regelmatig van wisselen, behalve hij dan. De meeste mensen hebben Eels denk ik leren kennen van “da liedje met die clip met die wortel”.

Naderhand heb ik altijd wel geweten dat de band bestond, maar er nooit echt veel aandacht aan besteed, aangezien ik ze leerde kennen in mijn “punkrockperiode” waar muziek met een te laag bpm gehalte koudweg aan de kant geschoven werd.

Maar eerder deze week las ik een interessant artikel over E in de Humo. Ik vind het altijd interessant iets te weten over het leven van muzikanten, in de hoop hun muziek wat beter te begrijpen.

Blijkt dat die E zijn deel van miserie al heeft meegemaakt!

Zijn vader, Hugh Everett III, kwantumfysicus en bedenker van de theorie van parallelle universums, stierf aan een hartaanval op 19 juni 1982. De toen 19-jarige E heeft zijn vader gevonden, en naar eigen zeggen was het eerste en enige fysieke contact met zijn vader het aanraken van diens koude, dode lichaam.

Later, in 1996, verloor hij zijn losgeslagen zus aan een zelfmoord door overdosis (ze had al verschillende zelfmoordpogingen achter de rug, waarvan E er 1 van heeft kunnen verijdelen, wat beschreven wordt in het Eels nummer “Elizabeth on the bathroom floor”), en in 1998 zijn moeder aan longkanker.

Zijn nicht stuurde hem op 11 september 2001 een kaartje met voorop de tekst: “Ain’t life GRAND?”. Nadat ze het kaartje op de post stak, vertrok ze als stewardess op vlucht 77 vanuit Washington. Dat vliegtuig zou 10 minuten na opstijgen worden gekaapt en in het Pentagon geboord worden. E zijn commentaar hierover: “zoiets kan je niet bedenken”. Hij is er zijn gevoel voor humor tenminste niet door kwijtgeraakt.

Zijn teksten en muziek zijn enorm persoonlijk en dan ook zijn manier om met miserie om te gaan.

Ik heb dankzij het interview een hernieuwde interesse in Eels gevonden en zal hoogstwaarschijnlijk dan ook de recentelijk uitgekomen platen Meet the Eels: Essential Eels Vol. I en Useless Trinkets aanschaffen.

De ultieme snoepzak

Aangezien het toch roze bril blogweek is, een berichtje over iets waar iedereen wel goed gezind van wordt: snoep.

Een tijdje geleden heb ik met een kameraad de discussie gevoerd of er iets zou bestaan als een ultieme snoepzak, zonder een snoepzak te nemen waar zich elk type snoepgoed in bevindt.

Het is natuurlijk wel subjectief, maar enkele basis-suikerbommen zijn toch onontbeerlijk in eenieders ultieme snoepzak:

• poepegaatjes
• colaflesjes (gewone en met van dat zuur spul)
• kikkers (de goeie, met die witte buik)
• rode slierten (ik ken de echte namen niet, gewoon en met zuur spul)
• => vul zelf aan

Bij mij persoonlijk zouden verschillende dropvarianten ook zeker aanwezig moeten zijn. Dit komt waarschijnlijk door het feit dat ik vlakbij de grens met Nederland ben opgegroeid.

Chocolade is dan weer iets dat voor mij niet al te veel plaats hoeft in te nemen, en enkel zwarte aub.

Wat zou er van jou nog inmogen?

(ok tandarts, doe het geld maar in een witte enveloppe)

Deze morgen op de radio…

Welkom in Ham. Een Limburgse gemeente met een vettig kempisch accent.

Ham is een gemeente als alle andere gemeentes in de regio, al hebben ze wel net een vernieuwd gemeentehuis alsook vernieuwd jeugdhuis. Vroeger “het stipke”, nu vergroot en dus de stip.

Maar er is iets anders gaande in Ham. Ze staan er namelijk op punt om 98 straatnamen te veranderen evenals huisnummers te veranderen in de rest van de straten. Uiteraard is de kleine zelfstandige hier weer het slachtoffer van, en lieten ze dit dan deze morgen ook horen op Radio 1.

Niet alleen zijn zij er het slachtoffer van, maar ook u en ik! Ja, u hoort het goed! Vind nog maar eens de weg in Ham! Uw GPS zal u niet veel verderhelpen.

Daarom bij deze een oproep aan het gemeentebestuur van Ham:

Als u nog wil dat er volk van buiten uw gemeente langskomt en de weg vindt, gelieve dan gps updates uit te delen aub. Ik heb er ene van de Aldi.