Entries from november 2007
Gisterenavond kwam de vriendin niet thuis eten dus moest ik iets voor mij alleen klaarmaken. 9 keer op 10 bak ik dan een eitje (of 3) en gisteren was dit niet anders.
Ik merkte dat we nog wat tomaten in de frigo hadden liggen, waarvan ik er 2 in dikke schijven sneed en zonder twijfelen in de pan smeet.
Eieren en tomaten. Zou niemand het mij ooit verteld hebben, ik zou niet geloven dat dat goed samengaat.
Een ander voorbeeldje zijn eieren en bonen in tomatensaus. En voor diegenen die nu willen zeggen: “ja, tis goed, iets waar tomaat in zit gaat goed samen met eieren”, bonen gaan ook verrassend goed samen met tomatensaus. Je moet het maar eens proberen.
Nog geslaagde combinaties zijn: kaas en salami, kaas en mosterd, salami en mosterd, kaas en kipcurry (jaja, probeer het maar eens), puree en pickles, stoofvlees en mayonaise, mayonaise en ketchup, de 3 bicky sauzen, …
Hoe komt het eigenlijk dat sommige dingen goed samengaan, en anderen niet?
Categorieën: dingskes · eten · het menselijk wezen · varia
Via Punknews.org:
More details have surfaced for the 90s punk documentary first announced on Punknews.org in April of this year. Officially titled One Nine Nine Four: Documenting the Birth, Growth and Explosion of Punk Rock in the 90s, the film does just that, It will feature interviews with bands such as Green Day, NOFX, the Offspring, Blink 182, Rancid, Bad Religion, Lagwagon and many more. It looks at the explosion of punk rock, from the beginning of the Warped Tour, the success of Green Day and Blink-182 and more.
The film makers spent the first few months of 2007 in Los Angeles interviews and collecting archival footage before returning to Australia this month to start editing. The film will be narrated by Tony Hawk and is yet to have distribution or a release date but will hit the festival circuit in 2008.
Hmmm, in 1994 was ik 12. Ik luisterde vooral naar The Red Hot Chili Peppers, maar de broer kwam eens thuis met een cassette van Lagwagon-Trashed. Andere cassettes volgden en punkrock werd een deel van mijn dagelijkse leven.
Ondertussen is mijn muzikale horizon fel breder dan toen, toch blijft “de punkrock van toen” nog in mijn cd-verzameling zitten om regelmatig wat nostalgie op te wekken.
Ik kijk dus wel uit naar die documentaire. En als ik straks thuiskom ga ik Trashed van Lagwagon nog eens opzetten.
Categorieën: Muziek · jeugd
9 november, Brusselse ring, net voor afrit Kraainem. Samen met mijn vriendin ben ik onderweg voor, wederom, enkele dagen Euro Disney in Parijs. Maar ik rijd niet. Meer nog, ik sta stil.
Reden van mijn gebrekkige vooruitgang: niet werkende ruitenwissers. Met het voorspelde stormweer besluit ik geen onnodige risico’s te nemen en bel ik de leasingmaatschappij op om mij uit de brand te helpen.
Een uurtje later sta ik op de parking van de Carrefour aan de afrit Kraainem kou te lijden als de man van de VDAB VAB mij weet te vertellen dat hij het defect niet gemaakt krijgt. De arme man zit er mee in: “Tja, das ne moderne wagen, das allemaal electronica… daar is niks aan te repareren…”. Je zou maar automechanieker zijn in deze tijden.
Dus ja… een vervangwagen wegens defecte ruitenwissers. Het is ergens onnozel, maar wel nodig, aangezien we nog een ritje van een 300 km voor de boeg hadden.
Vandaag, 19 november, 10 dagen verder, rij ik nog steeds rond met de vervangwagen. Blijkbaar moest er een stuk op carrosserienummer besteld worden, en kon dit wel even duren. En als dat stuk uit Duitsland of Frankrijk moet komen, zal ik nog wel even zonder zitten.
Dus ja… je wagen meer dan een week kwijt zijn wegens defecte ruitenwissers. Het is onnozel. Ik heb dan nog geluk dat het een bedrijfswagen is, waardoor ik een fatsoenlijke vervangwagen (volvo S40) ter beschikking heb, en straks geen rekening op mijn bord gesmeten krijg.
Bij deze heb ik ook een nieuwe term geleerd: De Maandagmorgenwagen. Dit is een wagen die op maandagmorgen door de band komt, waardoor er door onoplettendheid van de bandwerkers kleine foutjes binnensluipen en de latere eigenaar van deze wagen met jammerlijke kosten opzadelt.
Categorieën: auto · frustratie · techniek staat voor niets
Gisteren ben ik met den deze, Fritsmeister en mijn vriendin naar de show “intiem” van Vitalski geweest. Je weet wel, die kunstenaar die Joyce Van Nimmen blijkbaar iets te stevig knuffelde tijdens Stanly’s Route.
Wel, ik had niet echt een idee wat te verwachten, en was dus ook niet klaar voor wat ik hoorde/zag. Hij begon met een liedje, en alhoewel ik, in tegenstelling tot Xtremels, geloof dat Vitalski wel kàn zingen, hield hij, volgens mij dus, expres geen toon. Waarom? Hij dacht waarschijnlijk dat het grappig zou zijn. Awel, ik kan u zeggen, het was een kwelling. Niet grappig, niet mooi, overbodig.
Er waren enkele piekjes. “Laf weer” (‘dat is van dat weer als het zo regent, maar alleen op de gehandicapten’) was grappig. Voor de rest is mij weinig bijgebleven.
Op sommige momenten merkte je te goed waar de mosterd vandaan kwam, alhoewel je een dapper man moet zijn om een volledig doortrapt stukje à la Hans Teeuwen te doen.
Een tijdje had ik moeite niet in slaap te vallen. Dat kwam natuurlijk ook doordat ik verschrikkelijk moe was, maar toch, het zou niet mogen. Zeker niet als je weet dat we op de eerste rij zaten.
Om met een cliché te eindigen:
“We hebben het toch ma weer gehad! Da kunnen ze ons al nie meer afpakken!”
Jammer.
Categorieën: bedenkingen · cultuur · cynisch · zever gezever
