Painfully Redundant Reviews (2)

Ik ben sinds enkele dagen in het bezit van de nieuwe van de Foo Fighters, “Echoes, Silence, Patience & Grace”, en ik mag zeggen dat dit zeker geen miskoop is geweest.

Heb ik hier al ooit gezegd dat Dave Grohl zowat mijn persoonlijke held is? Ik weet het niet meer. Gewoon even voor de zekerheid dan: “Dave Grohl is ongeveer mijn persoonlijke held”.

Ik hou van het geluid van de Foo Fighters. Het vuile, het rauwe maar toch beheerste en soms gepolijste geluid. Ook al mochten er van mij wat meer nummers als “The Pretender” opstaan, zijn de rustigere nummers op de plaat ook zeker te smaken.

Naast Dave Grohl als persoonlijke held is gitarist Chris Shiflett ook ne koele kerel. Hij zat bij No Use For A Name ten tijde van Making Friends, wat ik toch als 1 van hun beter platen beschouw (na Leche Con Carne…) en ook voor de band geen windeieren heeft gelegd.

Daarnaast is Shiflett ook gitarist van punkrock coverband Me First And The Gimme Gimmes, waar andere punkrockprominenten deel van uitmaken zoals NOFX-frontman Fat Mike en Lagwagon/Bad Astronaut/Afterburner frontman Joey Cape.

Samen met de nieuwe van de Foo Fighters, heb ik ook de nieuwe van onze eigen The Maple Room, “A glimpse of the inside”, aangeschaft. Maar deze plaat is na enkele luisterbeurten nog niet wat het moet zijn. Het zit precies allemaal wat in het straatje van de vorige, maar zeker niet beter. Hij krijgt nog niet het label van “miskoop” opgeplakt, maar “aankoop van de week” is hij ook niet waard. Er is natuurlijk ook stevige concurrentie.