Het is tijd.

als bordjes met ‘huis te koop’ veranderen in bordjes ‘echtscheiding’,
als goede bedoelingen nooit ‘zomaar’ komen,
als het groen van de bomen parasiterende mossen blijken,
als tevreden klanten niet meer lijken te bestaan,

dan is het tijd dat het weekend is…

Painfully Redundant Reviews (2)

Ik ben sinds enkele dagen in het bezit van de nieuwe van de Foo Fighters, “Echoes, Silence, Patience & Grace”, en ik mag zeggen dat dit zeker geen miskoop is geweest.

Heb ik hier al ooit gezegd dat Dave Grohl zowat mijn persoonlijke held is? Ik weet het niet meer. Gewoon even voor de zekerheid dan: “Dave Grohl is ongeveer mijn persoonlijke held”.

Ik hou van het geluid van de Foo Fighters. Het vuile, het rauwe maar toch beheerste en soms gepolijste geluid. Ook al mochten er van mij wat meer nummers als “The Pretender” opstaan, zijn de rustigere nummers op de plaat ook zeker te smaken.

Naast Dave Grohl als persoonlijke held is gitarist Chris Shiflett ook ne koele kerel. Hij zat bij No Use For A Name ten tijde van Making Friends, wat ik toch als 1 van hun beter platen beschouw (na Leche Con Carne…) en ook voor de band geen windeieren heeft gelegd.

Daarnaast is Shiflett ook gitarist van punkrock coverband Me First And The Gimme Gimmes, waar andere punkrockprominenten deel van uitmaken zoals NOFX-frontman Fat Mike en Lagwagon/Bad Astronaut/Afterburner frontman Joey Cape.

Samen met de nieuwe van de Foo Fighters, heb ik ook de nieuwe van onze eigen The Maple Room, “A glimpse of the inside”, aangeschaft. Maar deze plaat is na enkele luisterbeurten nog niet wat het moet zijn. Het zit precies allemaal wat in het straatje van de vorige, maar zeker niet beter. Hij krijgt nog niet het label van “miskoop” opgeplakt, maar “aankoop van de week” is hij ook niet waard. Er is natuurlijk ook stevige concurrentie.

Het zit er niet in.

Soms denk ik dat ik het nooit tot manager zal schoppen. Niet omdat ik niet bekwaam ben. Niet omdat ik niet over de intellectuele capaciteiten beschik. Niet omdat ik de ambitie niet heb.

Nee, dat zijn niet de redenen. Sommige managers beschikken trouwens over bijna geen intellectuele capaciteiten. Bewijs daarvan zie ik bijna dagelijks.

Maar er zijn wel redenen die ik kan bedenken waarom ik het nooit tot manager zal schoppen:

• ik kan niet automatisch, snel en feilloos knipogen
• ik ben niet in staat om smalltalk te verkopen
• ik rook niet

Knipogen… ik krijg het niet gedaan. Of toch niet op aanvaardbare wijze. Terwijl virtueel elke manager hier er maar op los knipoogt! Bliksemsnel en beheerst!

Smalltalk… in de lift, in de wachtrij in het restaurant, in de wagen, aan de telefoon, … managers lijken altijd te praten en lijken ook altijd een onderwerp te hebben om over te praten. Ik niet… In een lift kijk ik meestal strak voor mij uit, en zeg ik enkel “g’ndag” wanneer ik de lift verlaat en de andere persoon gaat nog een verdieping verder.

Dit loopt vaak ook al niet goed af doordat door het lange zwijgen mijn stem vast zit en er dus enkel een reutel uit mijn keel ontsnapt. Dat komt ook niet over.

En ja, roken heb ik er nu ook weer niet voor over.

Het lijkt hopeloos.

Het gaat niet goed met “de foor”

Gisteren bij wijze van toeval een bezoekje gebracht aan de kermis in Hasselt. Ik wil duidelijk maken dat dit met voorbedachte rade, noch met volle goesting was. Ik had enkel ingestemd met “iets gaan drinken in Hasselt” niet wetende dat “De Foor” was neergestreken in de Limburgse hoofdstad.

Niet dat ik tegen kermissen in sé ben, ik ben gewoon geen grote fan van het vele lawaai en de vele knipperlichtjes. Geef mij maar een gezellige landelijke kermis, zoals wij ze vroeger hadden. Toen waren we nog de hemel te rijk als er botsauto’s op onze plaatselijke kermis stonden, leek “pijpkes schieten” nog een onmogelijke opgave en verbrasten we handenvol geld aan de munt-schuifbakken.

Vroeger had je ook minder diversiteit in de attracties. Toen had je:

• de ballenkraam
• de viskraam
• de schietkraam
• de paardjesmolen
• het lunapark
• de botsautos

Voor de grotere kermissen was er dan nog De Rups.

Alles had een duidelijke naam. Nu heb je karren die ik nog niet eens een naam zou kunnen geven, al zou ik het willen. Zo heb je de:

• de paardenracekraam
• de ik-weet-niet-wat-de-bedoeling-is-maar-ge-kunt-blijkbaar-tv’s-winnen-kraam
• de trek-aan-e-koordje-uit-ne-hele-bos-kraam

Andere kramen zijn dan weer extreme versies van oudere formules:

• de gooi-met-houten-ballen-wijnflessen-aan-een-koord-kapot-kraam
• de handpistool-schietkraam

Je ziet dat de oudere kraamuitbaters nog de traditionele viskramen en dergelijke bezetten. Zij hebben hun kraam al jaren geleden kunnen afbetalen en kunnen dus op hun gemak hun leven op de kermis uitzitten. De jongere garde zijn vaak ambitieus en hebben kleine fortuinen aan prijzen in hun kraam staan, die, aan het gedrag van de uitbater, hoogstwaarschijnlijk nog niet is afbetaald. Zij zullen dan ook non-stop voorbijgangers proberen te ronselen om toch maar geld in het laatje te brengen:

“eens proberen meneer?”
“u misschien mevrouw?”
“ge moet gene schrik hebben!”
“altijd prijs. Vanaf 100 punten”
“HUP JOM!”

Een andere evolutie die ik heb opgemerkt is de muziek… zelfs op de paardjesmolens en de andere kinderattracties hoor je een zware bassbeat die zonder twijfel onomkeerbare gehoorschade zal berokkenen aan elk kind dat de attractie opgaat. Waarom vraag ik mij af. Waar is het draaiorgel gebleven? Het gezellige hoempapa karakter van de kermis?

Nee, het gaat niet goed met “de foor” als ge het mij vraagt.

Maandagmorgen moet je degusteren.

In Leuven wonen en het gros van je weekendactiviteiten nog in Limburg gesitueerd hebben resulteert in overvolle weekends. Overvolle weekends resulteren aan een gebrek aan slaap in het weekend waardoor je niet bijgeslapen geraakt van de week. Niet bijgeslapen geraken in het weekend resulteert in een zware maandagmorgen en zin voor verlof.

Gelukkig moest ik deze morgen naar een klant in Tienen en kon ik dus rustig aan mijn dag beginnen. Bij het maken van de afspraak had ik dan ook rekening gehouden met het feit dat het maandagmorgen betrof.

“Om hoe laat komt u het beste uit?”
- “Zegt u maar, ik zit hier vanaf half 8.”
“Ah, doe dan maar half 10.”

Uiteindelijk was het weekend niet zo extreem zwaar geworden mede omdat er op vrijdagavond een gepland feestje werd overgeslagen. Dat verbeterde de staat van de zaterdag al zienderogen.

Op zaterdagavond zelf stond er dan een wijndegustatie op het programma. Over druiven heb ik niet veel bijgeleerd. Geen enkele van de geproefde wijnen deed mij onmiddellijk naar het bestelformulier grijpen. Maar het moet gezegd, de hapjes waren overheerlijk!