Een tijdje geleden landde er een brief in de brievenbus die mij vertelde dat het tijd was voor een vernieuwing van mijn identiteitskaart. In eerste instantie vond ik dit zeer vreemd aangezien mijn huidig exemplaar nog geldig is tot 2009, maar het bleek al snel dat ze mij een E-ID kaart zouden bezorgen.
Een bezoekje aan het gemeentehuis was dus aan de orde. Dit brengt altijd problemen met zich mee, aangezien ik door de week in Leuven werk en woon, en mij tijdens het weekend in Noord-Limburg bevind alwaar mijn domicilie ook nog geregistreerd is. Er is slechts 1 dag in de week waar er rekening gehouden wordt met mensen die met normale uren werken, zijnde donderdag. Op die dag is het gemeentehuis open tot half 7, maar zelfs dat is voor mij nauwelijks haalbaar.
Godzijdank heeft God telewerken uitgevonden en was ik woensdagavond huiswaarts gekeerd om donderdagmorgen om half 9 op het gemeentehuis te kunnen staan. De rest van de dag zou ik dan vanuit Noord-Limburg werken.
Ik had ook nog ergens een pasfoto gevonden waar ik nog op leek, dus dat waren ook weer extra kosten uitgespaard. Dacht ik toch.
Bij aankomst aan de balie van burgerzaken bleek die vlieger echter niet op te gaan.
Ambtenaar 1: “Hmmm, deze foto is precies al wat verouderd.”
Ik: “Lijk ik er niet meer op dan?”
Ambtenaar 1: “Jawel hoor, ambtenaar 2, kom eens kijken.”
Ambtenaar 2 is een legendarisch onvriendelijk persoon. Het type mens dat je niet uitlegt waarom iets niet juist is, maar je gewoon, ongeïnteresseerd, op onvriendelijke toon én zonder je aan te kijken zegt dat je fout zit.
Ambtenaar 2: “Nee, die mag niet.”
Ambtenaar 1: “Mag ik uw huidige pas eens zien?”
Ik geef mijn identiteitskaart af, en de foto was nog dezelfde. De kaart was dan ook nog geen 3 jaar oud, en zoveel ben ik niet veranderd.
Ambtenaar 2: “Das dezelfde foto, dat mag niet. Het moet een recente foto zijn.”
Ik: “Maar ge ziet toch dat ik het ben.”
Ambtenaar 2: “Het is geen recente foto.”
En daarmee was de kous af. Ik droop af met mijn “verouderde” foto, mijn papiertje en een wrang gevoel en besloot om dan maar meteen langs een fotograaf te gaan. Dat ik van al die zever ineens vanaf was. Even speelde ik nog met de gedachte om foto’s te laten nemen en vervolgens plastische chirurgie te ondergaan. Dan hadden ze toch een recente foto!
Het nadeel was natuurlijk dat ik niet was opgestaan met de gedachte dat ik pasfoto’s moest laten trekken. Ongeschoren en met wallen onder de ogen kwam ik dus bij de fotograaf binnen.
Ik: “Goedemorgen, ik heb nieuwe pasfoto’s nodig, want deze is precies niet goed genoeg meer.”
Fotograaf: “Ahnee, pasfoto’s moeten tegenwoordig recht in het aangezicht genomen worden, deze is nog van de zijkant genomen.”
Waarom zeiden ze dat niet op het gemeentehuis, vraag ik mij dan af? Daar zou ik wel vrede mee genomen hebben. Gewoon, op een vriendelijke manier een “Sorry meneer, maar deze pasfoto mogen we niet meer gebruiken. Volgens een nieuwe regeling moeten alle pasfoto’s nu voor in het aangezicht genomen worden. U zal een nieuwe moeten laten maken.”
Meer moest dat niet zijn…
