Open workspace

Hier op het werk hebben we een open workspace. Dat wil eigenlijk zeggen dat iedereen gewoon bijeen zit, zonder onderscheid tussen managers en “gewone mensen”. Geen gesloten deuren, geen geheimen.

Er zijn wel enkele kamertjes voorzien voor vergaderingen te houden, maar deze muren reiken niet tot aan het plafond, dus meeluisteren is gemakkelijk. Voor de meer confidentiële meetings zijn er dan nog aparte ruimtes.

Zo een werkomgeving heeft zowel voor – als nadelen.

Zo zie je regelmatig iemand met rinkelende telefoon richting gang hollen en weet je dat deze persoon aan het solliciteren is. Grappig. Voordeel.
Zo hoor je soms iemand die aan de ene kant van de vloer aan het bellen is met iemand aan de andere kant en beide personen hebben hun telefoon op speaker staan. Stereo. Grappig. Voordeel.

Nadelen zijn er jammer genoeg ook. Je hebt nooit stilte om in te werken. Er is altijd wel iemand aan het telefoneren, een project aan het bespreken, zijn levensverhaal uit de doeken aan het doen of zijn frustraties aan het uiten. Zolang dat geluid op de achtergrond blijft is het niet zo een probleem.

Maar sinds kort is er een vrouw van onze Nederlandse vestiging hier komen werken. Nu heb ik niets tegen Nederlanders, en kan ik het accent ook nog wel aanvaarden. Maar deze vrouw gaat echt te ver… Ik huiver telkens als ze de telefoon opneemt. Overbeklemtonen van woorden (”Nou Rutger, hoe IS het met je!?”), overdreven lachen met veel te veel lucht (”GHAGHAGHAGHA, nou je BENT me er eentje hoor!”), en gewoon over het algemeen veel te veel pauze tussen haar woorden (”Nou, tja, weet je, ik weet het OOK niet hoor”)…

Frustratie…