Open workspace

Hier op het werk hebben we een open workspace. Dat wil eigenlijk zeggen dat iedereen gewoon bijeen zit, zonder onderscheid tussen managers en “gewone mensen”. Geen gesloten deuren, geen geheimen.

Er zijn wel enkele kamertjes voorzien voor vergaderingen te houden, maar deze muren reiken niet tot aan het plafond, dus meeluisteren is gemakkelijk. Voor de meer confidentiële meetings zijn er dan nog aparte ruimtes.

Zo een werkomgeving heeft zowel voor – als nadelen.

Zo zie je regelmatig iemand met rinkelende telefoon richting gang hollen en weet je dat deze persoon aan het solliciteren is. Grappig. Voordeel.
Zo hoor je soms iemand die aan de ene kant van de vloer aan het bellen is met iemand aan de andere kant en beide personen hebben hun telefoon op speaker staan. Stereo. Grappig. Voordeel.

Nadelen zijn er jammer genoeg ook. Je hebt nooit stilte om in te werken. Er is altijd wel iemand aan het telefoneren, een project aan het bespreken, zijn levensverhaal uit de doeken aan het doen of zijn frustraties aan het uiten. Zolang dat geluid op de achtergrond blijft is het niet zo een probleem.

Maar sinds kort is er een vrouw van onze Nederlandse vestiging hier komen werken. Nu heb ik niets tegen Nederlanders, en kan ik het accent ook nog wel aanvaarden. Maar deze vrouw gaat echt te ver… Ik huiver telkens als ze de telefoon opneemt. Overbeklemtonen van woorden (“Nou Rutger, hoe IS het met je!?”), overdreven lachen met veel te veel lucht (“GHAGHAGHAGHA, nou je BENT me er eentje hoor!”), en gewoon over het algemeen veel te veel pauze tussen haar woorden (“Nou, tja, weet je, ik weet het OOK niet hoor”)…

Frustratie…

Mijn andere blog(s)

Een tijd geleden heeft mijn broer zijn vriendin ten huwelijk gevraagd. Iets later heeft hij aan mij gevraagd of ik getuige wilde zijn. Dit impliceerde ook dat ik zijn vrijgezellendag moest organiseren.

Hierover heb ik op deze blog niets geschreven, aangezien mijn broer een regelmatige bezoeker is en ik uiteraard niks wilde verklappen. Om een beetje de evolutie bij te houden, ben ik indertijd een nieuwe blog begonnen: http://ikhebhetvlaggen.wordpress.com.

Nu kan ik dit hier posten, want de vrijgezellendag heeft afgelopen zaterdag plaatsgevonden. Een verslagje van de van de dag kan je ook op die blog lezen.

Een andere blog, waar ik niet de enige ben die bijdrages levert, is http://eksieperfeksie.wordpress.com. Kookblogs zijn hip, dus dan doen we mee.

Ik heb niet direct plannen met de vrijgezellenblog, dus verwacht hier niet al te veel posts.

Ken je dat?

Ken je dat dat er iemand je iets komt vragen aan je bureau en dat ze van te voren zeggen “laat me dit al duidelijk stellen voor ik de vraag stel, ik ben een domme koe” en dat je er dan in eerste instantie mee lacht, maar zodra ze haar vraag heeft gesteld niet meer?

Ken je dat?

DVD-man!

Ik heb hier enkele dagen gelden mijn beklag gedaan over de hoge DVD prijs in de Fnac in vergelijking met de Bilbo iets verderop.

Vandaag besloot ik dan ook de Fnac te confronteren met deze scheefgetrokken verhouding. Eerder deze dag belde ik ze op:

Telefoniste: “Fnac Leuven, goedemorgen”

Ik doe mijn verhaal van de aankoop van mijn DVD’s tot mijn bezoekje aan de Bilbo waar diezelfde DVD’s maar iets meer dan de helft geprijsd stonden.

Telefoniste: “Oei! Ik zal u doorverbinden met de verantwoordelijke van de DVD afdeling.”

DVD-man: “Fnac Leuven, DVD afdeling, goedemiddag.”

Wederom mijn verhaal.

DVD-man: “Heeft u de kassabon nog?”
ik: “jazeker”
DVD-man: “zitten de DVD’s nog in de oorspronkelijke verpakking?”
ik: “Onberispelijk”
DVD-man: “Dan kan u ze zonder probleem omruilen.”

“Omruilen”, dat woordje had ik gehoord. Ik voelde er natuurlijk weinig voor om te dure DVD’s te gaan omruilen tegen andere te dure DVD’s. Deze middag gebruikte ik dan mijn pauze om ter plaatse te gaan, vastberaden om minstens tegoedbonnen terug te krijgen.

DVD-afdeling, 1ste verdieping, ik kende de locatie maar al te goed. Argeloze consumenten liepen door de rijen overgeprijsde DVD’s. “HA!”, dacht ik, bijna hardop.

DVD-man was nen brave. Hij bracht de serienummers van de DVD’s terug in in het systeem, ging even weg, kwam snel weer terug met de volgende boodschap:

DVD-man: “Ziezo, met dit papiertje moet u naar de kassa beneden, en dan gaat u net geen €75 terugkrijgen.”
ik, verbaasd: “En is dat dan in tegoedbonnen?”
DVD-man: “Neenee, in cash. U moet dat wel vandaag doen.”
ik, glimlachend: “Geen probleem, ik ben toch in de buurt!”

MOOI! DVD-man! Het zou een superheld kunnen zijn! DVD-man, with his awesome refunding powers!!

Aan de kassa maakten ze er ook geen probleem van. Meer nog, met de glimlach vroegen ze me:

Kassa-man: “Hebt u misschien nog 30 cent? Dan kan ik u €75 rond teruggeven.”

30 cent en enkele seconden later, had ik €75 cash in handen. 30 seconden later kocht ik identiek dezelfde DVD’s in de Bilbo, maar dan aan 54,21% van de prijs.

Bij deze neem ik dan ook mijn uitspraak van enkele dagen geleden terug! Ze zijn nog steeds te duur, maar ze hebben ook geen moeite met het te erkennen.

waarom?

Waarom is het oranje van straatverlichting hetzelfde oranje als van verkeerslichten en hetzelfde oranje als van richtingaanwijzers?