Waagstuk!

Zou ik ooit meegedaan hebben met Waagstuk!, dan zouden mijn 6 droomcategorieën de volgende zijn:

1. Punkrockbands vanaf 1995
2. Simpson – quotes
3. Dit moet Brits zijn!
4. En dit is dan bier?
5. Wii-tennis
6. Marvell Comics verfilmd

En die van jou?

CLAXON!!

Om in het thema “auto” te blijven.

Waarom is een auto-claxon altijd zo een agressief geluid? Je kan op geen enkele manier “vriendelijk” toeteren!

Stel, je staat voor een rood licht en de bestuurder voor je merkt niet direct op dat het groen wordt. Je bent niet opgejaagd of gefrustreerd (ja, dat gebeurt ook soms), en wil hem/haar er vriendelijk op wijzen dat er doorgereden mag worden.

“TEUEUT!!”

Dat geluid kan op geen enkele manier vriendelijk opgenomen worden.

Ik opteer voor 2 verschillende claxon geluiden. 1 voor de stressvolle situaties, waar de standaard toon meer dan geschikt voor is, en 1 voor vriendelijke begroetingen, aansporingen en dergelijke.

Enkel nog het meest gepaste geluid vinden…

“Het is voor de regen die komt”

Gisteren zag ik het weer. Ik blijf er vraagtekens bij zetten…

Zonovergoten dag, ongeveer 26 graden, geen neerslag in welke vorm dan ook. Geen regen, hagel, sneeuw, ijzel, prut, stront, kikkererwten, NIKS! En toch zie je dan, dat de wagen die achter je aan het rood licht staat, zijn ruitewissers op heeft staan.

Eerste gedachte is dan: “misschien heeft hij zijn ruiten net besproeid”. Maar het blijft wissen, en eigenlijk weet je al dat dat niet het geval is, want als je hebt al eerder opgemerkt dat zijn ruitenwissers aanstonden.

Ik kan er inkomen dat je vergeet je ruitenwissers af te zetten als je je wagen parkeert. Maar het kan toch niet zijn dat je VERGEET dat je ruitenwissers nog aanstaan als je vertrekt!? Die voorruit is om door te kijken! En als daar van die vervelende, zwarte rubberstaven voorbij komen geschoven, dat valt toch op!

Maar waarom dan?

lang leve mezelf!

17 juli 1982.

Ik zag voor het eerst de bleke ziekenhuisverlichting en dacht waarschijnlijk iets in de zin van: “Gadverrrrrdamme! Ik zit hier helemaal onder de prut! En het is hier koud!! STOP MIJ TERUG!!”. Aangezien ik nog niet kon praten klonk dat meer dan waarschijnlijk als: “WEEEEEEEEEEEEEEEEEEEHHHH!!!”.

Daar lag ik dan, met mijn mond vol tanden (niet letterlijk uiteraard), 10 vingers, 2 ogen (kleur: blauw), 10 tenen, 1 broer, 2 ouders (1 moeder, 1 vader).

25 jaar. Toch weer een beetje een “drempel”. “We gaan richting 50″, of zo.

Ikea

Aangezien het solden zijn en we vanaf september een adres zullen delen hebben mijn vriendin en ik afgelopen vrijdag een dagje in de Ikea doorgebracht.

Op de heenweg deed mijn vriendin een plechtige en mooie belofte: “ik ga niks kopen wat niet in solden is”. Groot was haar spijt toen we merkten dat er niet echt veel te kopen was, zou ze zich aan haar belofte houden.

Enkel kleinere snuisterijen zoals kaarsen, inpakpapier, … werden voor een prijsje van de hand gedaan. Voor meubilair en kastenwerk waren de kaartjes “nieuw” vaker aanwezig dan de kaartjes “afgeprijsd”.

We besloten ook ons middagmaal te nuttigen in het Ikea-restaurant. Zweeds getinte gerechten doen de twijfel zienderogen stijgen bij de hongerige bezoekers. Je ziet de mensen in de wachtrij dan ook meermaals van keuze veranderen en, met enige angst in de ogen, met het bord vol onbekende spijzen richting kassa schuifelen.

Ik had gekozen voor de Zweedse balletjes (kleine gehaktballetjes met een zweeds vlaggetje) en mijn vriendin voor steak met pepersaus. Blijkbaar is het “not done” om met een dergelijke menukaart hetzelfde te bestellen als je compagnon. Je moet het leermoment maximaliseren! Je zag dan ook meermaals bezoekers uit het bord van hun metgezel eten, ze dan, verwijlend in de verte starend, bedenkelijk proeven en uiteindelijk goedkeurend knikken om te zeggen: “mwa, ja, ook binnen te houden”.

Leuke taferelen allemaal.