the chase is better than the catch

Ik heb de meest standaard werkgsm van België, zijnde de nokia 6021. Doet wat het hoort te doen. Niet meer, niet minder.

Bij de standaard spelletjes op deze gsm staat bowling. Ja, ik speel spelletjes op mijn gsm, je moet namelijk iets te doen hebben als je op de wc zit.

Een tijdje geleden ontdekte ik hoe ik een strike moest gooien, en vanaf toen was mijn doel: “to play the perfect game”, enkel strikes, niks dan strikes.

Vaak lukte het wel een heel deel strikes te gooien, maar aan het einde steeg telkens de druk, en liet ik steken vallen.

Maar gisteren is het gelukt! 30 juli 2007 zal de geschiedenisboeken ingaan als de datum waarop ik, niggle, een score van 300 haalde op bowling op de nokia 6021!

En nu…?

Ieder op zijn Tour

De ronde van Frankrijk. De hoogmis van de wielersport. Het Cyclisten Circus.

Ik ben nooit een echte wielerfanaat geweest. Waarom niet? Ik weet het niet. De drang om gedurende een hele namiddag naar het peleton te kijken, terwijl buiten de zon schijnt (normaal gezien…), ontbrak bij mij.

Nog steeds kan de sport mij weinig boeien, maar ik kan er ondertussen wel hard mee lachen.

Je krijgt de ene dag berichten van “miraculeuze overwinningen” van onder andere Vinokourov. Dan hoor je de commentaren van bewonderaars: “Das nen taaie! Das ne Rus eh, die krijgde nie klein! Die zetten door!”

Juist ja…

Mijn mening? Ze hadden dit jaar niet aan de Tour moeten beginnen. Kennen ze immers de winnaar van vorig jaar al?

als de dood voor katten

Vandaag las ik dit artikel in de standaard.

Een ziekenhuiskat (nieuw concept voor mij) die de nakende dood van patiënten kan voorspellen…

Ik ben benieuwd wat Michel Vandenbosch van Gaia zou doen, zou hij patiënt zijn in dat ziekenhuis en hij ziet dat beest binnenwandelen…

Misschien hadden die patiënten allemaal een terminale kattenallergie.

coverband?

In het jaar dat ik 16 werd, ben ik met 4 kameraden een punkrockband begonnen. Het was toen maart of april 1998 en melodische punkrock kende met bands als Lagwagon en No Use For A Name een hoogconjunctuur.

Na een luttele 3 of 4 keer repeteren hadden we ons eerste optreden beet: 3 nummers (we konden er nog niet meer) spelen tijdens een lesmarathon op de school van onze bassist. Ik herinner mij het nog goed, we moesten in de sporthal van de school spelen. Tijdens de soundcheck enkele uren voor het optreden was ik zo nerveus om te zingen voor de 3 onbekenden die ter plekke waren dat ik de micro bijna liet vallen door het trillen en zweten van mijn handen.

Enige tijd later was het dan zover. Wij moesten op. Ondertussen stond er aardig wat volk. Een 300 leerlingen vertelden ze ons later. 300 man voor je eerste optreden. Niet slecht.

Raar maar waar, de zenuwen die ik eerder voelde, waren er nu niet. Ok, ik was 1 nummertje ongeveer een octaaf te hoog beginnen te zingen, waardoor ik het op een gegeven moment totaal niet meer kon trekken. Laten we daar niet over doordraven, het was ons eerste optreden en na afloop werden er zelfs handtekeningen op t-shirts gevraagd.

2 dagen later kwam er een tweede optreden enzoverder, enzovoorts.

In november 2003 is het dan tot een split gekomen. “Onverzoenbare verschillen” of hoe heet dat dan? Echt veel succes hebben we niet geoogst, doch heb ik mij altijd goed geamuseerd met ‘de band’ en veel mensen leren kennen.

Af en toe ga ik nog wel eens naar een punkrock optreden. Jazeker, het genre bestaat nog steeds. Als je die andere kerels dan bezig ziet, dan krijg je zelf toch ook weer goesting om jezelf weer een band bijeen te rapen. Maar het kost zo enorm veel moeite…

Een coverbandje dan misschien?

Wii uw gebeente!

Ik ben sinds ongeveer 2 weken de trotse eigenaar van een Nintendo Wii Console en heb nog geen spijt van mijn aankoop!

Vroeger was ik vrij vatbaar voor gaming-verslavingen. We hadden thuis de eerste nintendo. De NES! Enkel een A en een B knopke en pijltjes! Meer hadden we niet nodig. Resultaat: blaren op de duimen. Spelletjes als Kid Icarus, Metroid en uiteraard Super Mario Bros (I, II en III) hadden geen geheimen meer voor mij!

Daarna is de investering in spelconsoles teruggeschroefd. Ik probeerde dan nog, als een ware gaming junkie, mijn dagelijkse dosis te halen bij vriendjes, kennissen en familieleden. Maar uiteindelijk had ik minder en minder nood aan ‘gamen’.

Ik heb een tijdje terug een kleine opstoot gehad, als gevolg van de verwerving van enkele games voor PC in combinatie voor een PS2-achtige controller. Maar die drang zwakte snel weer af.

Met de Wii ben ik weer helemaal terug! Wat een plezant ding is dat ook! Ik raad iedereen aan om een Wii in huis te halen, pret verzekerd. Ik zal u wel komen inmaken met Wii-tennis!

Nintendo Wii, ik ben fan!