We zijn er bijna

Nog enkele uurtjes en mijn verlof begint.

Nog enkele uurtjes maar.

Ik zou eigenlijk nog veel zaken willen/moeten afhandelen voor mijn vertrek. Ik zou eigenlijk nog veel mensen moeten bellen. Ik zou eigenlijk nog veel mails moeten sturen. Ik zou eigenlijk nog veel informatie moeten opzoeken/analyseren/doorsturen. Ik zou eigenlijk nog enkele offertes moeten uitsturen. Ik zou eigenlijk nog super hard moeten werken, zou ik dat allemaal in de enkele uurtjes tot mijn verlof willen klaarkrijgen.

Daarenboven zou ik zou eigenlijk nog nutteloze documenten moeten invullen.

En dat allemaal in enkele uurtjes. DE enkele uurtjes.

In theorie zou dat moeten lukken.

In theorie.

Mooie vooruitzichten!

Ik heb mooie vooruitzichten in het verschiet! Zaterdag vertrek ik met de vriendin voor een goede week richting La Douce France! Welke regio, daar zijn we nog niet volledig uit, maar vertrekken zullen we!

Momenteel ligt het volgende plan op tafel: Eerst enkele dagen richting Champagnestreek, en wanneer we daar onze roes uitgeslapen hebben, richting Nantes.

Morgen is dus mijn laatste werkdag om pas op 6 juni te wederkeren!

Ik kijk er al naar uit!

WARRUM!!

“Man, wat is het hier warm!”, puf ik luidop. Het is dan ook een belachelijke 26 graden hier op het werk. Te warm om mijn brein ten volle te laten werken me dunkt.

Die hitte zou minder wegen zou het toegestaan zijn om in short, teensletsen en felgekleurd t-shirt te komen werken, maar nee, korte broek mag niet, vast schoeisel en liefst “business casual”. Hemd dus, hoog genoeg dichtgeknoopt aub! Met passend t-shirt eronder!

Wat ben ik jaloers op de dames hier dezer dagen. Zij komen immers gerokt werken, met open schoeisel, en niemand die ook maar de kleinste opmerking maakt. Terecht uiteraard!

Ik vraag mij ook wel hoe het komt dat het hier zo warm is. Vorig jaar waren verscheidene collega’s nog ziek gevallen als direct gevolg van de overambitieuze airco, ik incluis. Nu lijkt het daarentegen alsof de verwarming aanstaat! Ik heb de klimaatregeling hier nooit gesnapt, maar de laatste dagen/weken zijn echt te onnozel voor woorden.

Geordende chaos

Ik ben iemand die altijd alles opruimt. Ik ben eerder iemand die alles “verlegt”. Hierdoor ontstaat er in mijn leefruimte meestal een opeenstapeling van papieren, kleding, gebruiksvoorwerpen, … .

Waar dit voor anderen misschien kan overkomen als uitermate chaotisch, heerst hier voor mij en soort van orde. Ik weet alles liggen (of toch ongeveer), en kan alles (in niet al te veel tijd) terugvinden.

Dit verandert wanneer iemand (anders dan ikzelf) de grote taak op zich/haar neemt om ‘den stal uit te mesten’, om op te ruimen.

Resultaat:

De opruimer/opruimster in kwestie gaat voor alles een gepaste plaats vinden in een of andere kast. Enig probleem is wel dat mij niet wordt meegedeeld welke plaats dat is, wat dan weer resulteert in telefoongesprekken in de richting van:

“Seg, merci dat ge hebt willen opruimen eh, dat had ge niet moeten doen zulle.”
-”Das geen moeite, ge moet uw eigen toch eens wat meer discipline aanmeten.”
“Hahaha, ik zal er binnenkort es werk van maken. Maareuh, waar hebt ge mijn gitaarpartituren gelegd? Die lagen langs mijne pc, waar ik altijd gitaar speel, weet ge wel?”
-”Uw wa?! Ah, da spul voor uw gitaar! Waar het hoort eh!”
“Hmmm, vreemd, want als ik iets nodig heb, dan hoort het in mijn hand, of toch zeker binnen handbereik! En ik ben zeker dat het zich daar momenteel niet bevindt!”

Kijk, ik wil niet ondankbaar lijken, en ik weet dat ik wat meer zou moeten opruimen, maar soms is er ook een reden waarom sommige zaken liggen waar ze liggen…

Ach ja… we zullen er maar mee leren leven zeker?

Biejonsee

Afgelopen weekend ben ik naar het Beyoncé concert geweest in het Sportpaleis. Nu ben ik nauwelijks een fan van het eerste uur te noemen, maar als je gratis VIP-tickets krijgt van een leverancier, dan laat je dat niet liggen.

Na afloop was ik onder de indruk. Het muziekgenre is nog steeds niet aan mij besteed en je zal haar albums niet snel in mijn cd-speler terugvinden, maar qua show was het echt wel een onderhoudend avondje.

Enkele gedachten/quotes van de avond:

• “Manmanman, ik zou echt niet onder tussen dat volk willen staan!”
• “Veel jonge (14-15 jaar) meisjes precies.” en iets later: “Hola, waar hebben die zo al leren dansen?”
• “HA! Daar wordt gevochten!!”
• “Doe mij maar ne cola, ik moet nog rijden.”
• “Dedju, die madam kan toch zingen.”
• “Amai mijn ogen!”
• “Wat een muzikanten!!”

Verder zat er ook een kokette jongedame voor mij die zich ontpopte tot een ware zuurpruim en bron van frustratie door, telkens als er iemand in de rijen voor haar rechtstond, ze onmiddellijk en op onvriendelijke wijze vroeg terug te gaan zitten. Tijdens de laatste nummers veerde ze plots zelf recht en liep al dansend tot helemaal vooraan het balkon. Ik wou haar nog vragen of ze niet terug kon gaan zitten, maar dat heb ik maar gelaten.