Daar kan je toch niet bij?

Soms zijn er van die dingen waarvan ik niet weet of ik er hier wel over zou moeten schrijven.

Zo heeft er afgelopen weekend een kameraad van thuis zelfmoord gepleegd. Ik kende hem vroeger beter dan tegenwoordig en wil niet hypocriet doen door hem nu plots ’goede vriend’ of iets dergelijks te noemen. Vroeger misschien wel, in de tijd dat we in groep gingen skateboarden of samen in hetzelfde basketbalteam speelden. Tegenwoordig kwam ik hem enkel nog maar tegen op café of op een optreden in de buurt, waar we dan kort wat ’smalltalk’ uitwisselden. Niet meer dan dat.

Dat doet niets af aan het feit dat ik hier fel van geschrokken ben. Wat kan er zo misgaan dat een jonge kerel van 25 jaar zichzelf verhangt in de garage bij hem thuis? Welke escalatie van gedachten heeft hem hiertoe aangezet?

Ze hadden hem nog gevonden en hij heeft nog tot deze nacht in het ziekenhuis gelegen aan de beademingsmachine. Het zag er allemaal uiteraard niet goed uit, en iedereen wist wel dat het ging gebeuren maar durfde het waarschijnlijk niet de denken. Hopelijk hebben zijn ouders en zijn broer toch nog in enige mate afscheid kunnen nemen. Ik hoop het voor hen in ieder geval.

Ik weet zeker dat sommige lezers hier hem goed kenden, een stuk beter dan ikzelf tegenwoordig. Ik weet ook zeker dat zij met veel vraagtekens zitten.

Daar kan je toch volledig niet bij?