Gitaartips iemand?

Een tijdje geleden liet ik verstaan dat ik van plan was een nieuwe gitaar te kopen (zie post Rolls Royce). Tot op heden is er van die aankoop nog niets in huis gekomen…  Reden daarvoor was tot voor kort dat ik nog niet genoeg geld bijeen gespaard had. Mijn eindejaarspremie bleek niet direct te voldoen, ook niet al werd deze aangespekt met wat er van mijn loon van januari overbleef. Later bleek door ongeplande uitgaven mijn loon van februari ook de pot niet genoeg aan te vullen.

Nu ben ik aan het punt gekomen dat ik genoeg geld bijeen heb zonder aan mijn spaarrekening te moeten komen, want daar heb ik altijd wat moeite mee, maar nu ben ik beginnen twijfelen…

Twijfelen of mijn uitverkoren model wel de goede keuze is, of ik al wel voor zo een aankoop zou gaan, of het toch niet te veel geld is.

Die twijfel is gegroeid door gesprekken met kameraden die heel wat meer van gitaren weten dan mij, door observatie van de gitaren waar professionele gitaristen mee spelen en recentelijk vooral door het antwoord van de immer sympathieke Milow op mijn vraag wat zijn voorkeur in de keuze van gitaren wegdraagt. Uit zijn antwoord bleek dat hij niet zo’n voorstander was van gitaren met ingebouwd element, en dat volgens hem het nut van de voorversterkers vaak overschat wordt. En eerlijk gezegd ben ik het met hem, na uitproberen van enkele gitaren met verschillende elementen, eens.

Dus nu zit nog wat te twijfelen, te peinzen en te denken wat ik zou doen…

Tips iemand?

Dat doet deugd

“Brussel. Weeral.”, zucht ik. Ik zit in mijn wagen aan te schuiven om in de wetstraat te kunnen aanschuiven. Wie komt er ook op het idee om om 10u ’s morgens een vergadering in te lassen in het centrum van Brussel?

Een wagen scheert mij langs rechts voorbij en probeert 3 wagens verder weer in te voegen. “LAAT EM ER GDVRR NIET TUSSEN DE SMEERLAP!”, roep ik luidop tegen mijn voorruit. Maar ja, mijn voorruit kan daar ook niets aan doen. Door meer op de baan te zitten word je nu eenmaal assertiever als chauffeur. Alleen opletten dat je niet overreden wordt.

Een half uurtje later ben ik 1 km verder volgens mijn Medion GPS van de ALDI. Al die kwaliteit voor slechts €200! Eigenlijk ken ik de route ondertussen van buiten, maar zou ik plots de beslissing nemen om een zijstraat in te schieten, dan weet ik tenminste dat ik niet verloren zal rijden. Alhoewel ik het ooit zou willen proberen, weet ik dat ik het hoogstwaarschijnlijk nooit zal doen. ”1 km per half uur”, denk ik hoofdschuddend. Een simpele berekening leert mij dat ik mij verplaats tegen een magere 2 km per uur. De snelheid van het licht is er niets tegen.

Ah, de parkeergarage. Quasi alle plaatsen gereserveerd, quasi geen enkele wagen op de hele verdieping…

Een korte wandeling brengt mij op mijn eindbestemming. Gelukkig is het goed weer, want ik ben mijn jas vergeten. Ik steek de straat over en aan de andere kant doet een jonge vrouw hetzelfde. Plotseling raakt ze verstrengeld in een hevige hoestbui! Luid kuchend en piepend marcheert ze verder. Om te bekomen inhaleert ze een diepe trek van haar sigaret. Aaaahhh, dat moet deugd gedaan hebben…

Daar kan je toch niet bij?

Soms zijn er van die dingen waarvan ik niet weet of ik er hier wel over zou moeten schrijven.

Zo heeft er afgelopen weekend een kameraad van thuis zelfmoord gepleegd. Ik kende hem vroeger beter dan tegenwoordig en wil niet hypocriet doen door hem nu plots ’goede vriend’ of iets dergelijks te noemen. Vroeger misschien wel, in de tijd dat we in groep gingen skateboarden of samen in hetzelfde basketbalteam speelden. Tegenwoordig kwam ik hem enkel nog maar tegen op café of op een optreden in de buurt, waar we dan kort wat ’smalltalk’ uitwisselden. Niet meer dan dat.

Dat doet niets af aan het feit dat ik hier fel van geschrokken ben. Wat kan er zo misgaan dat een jonge kerel van 25 jaar zichzelf verhangt in de garage bij hem thuis? Welke escalatie van gedachten heeft hem hiertoe aangezet?

Ze hadden hem nog gevonden en hij heeft nog tot deze nacht in het ziekenhuis gelegen aan de beademingsmachine. Het zag er allemaal uiteraard niet goed uit, en iedereen wist wel dat het ging gebeuren maar durfde het waarschijnlijk niet de denken. Hopelijk hebben zijn ouders en zijn broer toch nog in enige mate afscheid kunnen nemen. Ik hoop het voor hen in ieder geval.

Ik weet zeker dat sommige lezers hier hem goed kenden, een stuk beter dan ikzelf tegenwoordig. Ik weet ook zeker dat zij met veel vraagtekens zitten.

Daar kan je toch volledig niet bij?

Biewoarts

Jawel, ik was er.

Ik heb geen foto’s genomen.

Ik ben een paraplu rijker.

Ik was er niet vanaf het begin.

Ik was er niet tot het eind.

Ik kende 1 iemand, daarmee was ik dan ook samen daar. Diezelfde iemand bleek ook zowat de enige die mij en deze blog kende.

Ik heb wel iemand anders leren kennen. Merci voor het pintje nog trouwens.

Ik heb niet gedanst.

Ik heb veel rondgekeken.

En ik heb mij ook geamuseerd.

Merlina!

Merlina, voor diegenen die het niet meer zouden weten, is een oude jeugdserie van de vrt in de jaren ‘80.

Voor degenen die een opfrissing van het geheugen wensen, dat kan hier en hier.

Waar het nu eigenlijk over gaat. Ik heb een weddenschap lopen met een collega/kameraad over de wagen waar Ann en Policarpus Tak mee rondrijden. Ik herinner mij een rode cabriolet met roze of witte bollen. Maar het type wagen, dat is waar de weddenschap om draait. Na wat zoekwerk is het mij niet gelukt om een foto of iets dergelijks te vinden. Misschien dat iemand hier meer geluk heeft?

Volgens mij was het een kever…