straathond

… pijnlijke stilte…

“manman, wat een weertje weer eh!”

-”ja, niet te geloven, ze smijten er nogal mee daarboven”

“goh, ik zou nu niet graag een straathond zijn!”

-”Ah, anders wel dan?”

“…”

Voedingstip van de week (5)

Ja, hij was terug… maar had zijn huiswerk niet gedaan… Hij had dan ook verlof gehad, en we weten allemaal hoe dat bij ons ging tijdens de vakantie…

Dus het is hem vergeven.

Op de valreep gaf hji mij toch nog deze tip mee: “Drink genoeg water!”

…

Ja, dat wist ik al…

Maar meteen daarna volgde: “En drink niet teveel water!”

Tja… dat wist ik eigenlijk ook al…

Uiteindelijk kwam hij dan toch nog met iets wat ik nog niet wist op de proppen: “Als je urine kleurloos is, dan ben je teveel water aan het drinken.”

HA!

Dat wist ik nog niet! Maar nu wel! Ja!

“normaal” is niet normaal…

Welke grens moet overschreden worden eer we iets “normaal” gaan vinden? Moet er dan een bepaald aantal personen het als “normaal” bestempelen? En hoeveel zijn er dat dan precies? Of is “normaal” een louter subjectief gegeven, en alles behalve een vaste waarde?

Bijvoorbeeld die stammen die in het regenwoud of waar dan ook ontdekt zijn met die schijven in hun lippen. Voor hen is dit waarschijnlijk heel normaal, maar ik zou dit nu niet direct overwegen als lichaamsaccessoire. Enkel en alleen al omdat ik het niet normaal vind.

Dus iets kan tegelijkertijd wel en niet normaal zijn, afhankelijk van aan wie je het vraagt. Bestaat “normaal” dan wel, vraag ik mij af? Het is toch niet normaal dat normaal in normale omstandigheden afhankelijk is van verschillende meningen. Of net wel?

alarm, alarm

Afgelopen weekend ben ik naar een optreden geweest in het Poorthuis te Peer, georganiseerd door Get A LiVe Concerts. Bands van de avond waren The Priceduifkes (grappige naam, gemist), Axxident (en zo klinken zo ook een beetje), The 20 belows (Deense band met ex-Toybomb, voor de gelegenheid met Kiss-makeup) en The McRackins (van Canada, speelden blijkbaar hun laatste show ooit..).

Ik ga hier niet verder uitwijden over de prestaties van de bands. Laten we gewoon zeggen dat ik de eerste band gemist heb, de tweede band niet direct mijn ding is, de derde band beter is dan hun vorig project en de laatste band een Canadese en iets ruigere versie van Nerf Herder.

Waar ik het dan wel over wil hebben is het volgende: Brandalarmen! Hoe weinig reactie lokt een brandalarm tegenwoordig nog uit? Een mens gelooft blijkbaar pas dat er brand is, als zijn/haar linkerbroekspijp deels door vlammen verteerd wordt.

Laat dan een brandalarm afgaan tijdens een optreden dat nauwelijks overstemd wordt door de aanhoudende toon, en de reactie is volledig nihil. Zelfs tijdens de pauze tussen nummers zag je sommige mensen denken: “hmmm, vreemde feedback precies”. Dus ja… een brandalarm… verloren decibels zou ik zeggen. Op Zaventem delen ze mijn mening!

2 keer is genoeg

Zoals eerder aangehaald ben ik afgelopen donderdag naar de Anspachlaan 110 in Brussel afgezakt om aldaar een optreden van Björn Berge mee te pikken. Ik was in de veronderstelling dat de andere artiest, Joe Bonamassa, als opwarmer van de avond stond genoteerd. Waarom weet ik niet, misschien omdat ik nog nooit van hem gehoord had, waarschijnlijk zelfs. Maar tot mijn grote verbazing stond de reus van Noorwegen dus als voorprogramma geprogrammeerd. Niet erg, aangezien ik ruimschoots op tijd was.

Björn Berge was, zoals verwacht, lichtjes fantastisch… Zijn vingervlugheid was enorm indrukwekkend. Van tijd tot tijd kwam hij zelfs op de proppen met droge mopjes die, versterkt door zijn zware stemgeluid, mij wel tot lachen konden bewegen. Jawel, hij was zijn geld waard. Hij sloot zijn set af met een cover van “Ace Of Spades” van Motorhead. Wederom, indrukwekkend. Voordien had hij ons ook al getrakteerd op zijn versie van “Give It Away” van Red Hot Chili Peppers. Iets wat ik als jarenlange peppers-fan zeker kon smaken. Hieronder heb ik een filmpje gepost van deze versie.

Tijdens het optreden van Joe Bonamassa stond ik tussen enkele Blues fanaten. Ik herkende ze aan hun t-shirts van Blues-club ikweetniewaar. Andere, meer stereotype kenmerken waren: lange baard, lange haren en omvangrijk middel. Niet dat alle bluesfanaten er zo uitzien, maar dit groepje had alle eerder genoemde kenmerken. Op een gegeven moment vulde een zeer kruidige, onmiddellijk herkenbare geur. Nu ga ik niet lopen van een beetje wind en zal ik zelf, indien de nood het hoogst is, ook wel de druk van de ketel laten, zeker tijdens een optreden waar ik liefst zo weinig mogelijk van wil missen. Maar als ik een dergelijk kruidige geur verspreid, zal ik bij de volgende gasophoping toch wat meer moeite ter opslag tentoon spreiden.

Deze bluesfanaat deed daar duidelijk niet aan mee. Een kleine 10 minuten later werden mijn neusvleugels voor een tweede keer geprikkeld, zo mogelijk nog intenser als de eerste keer. Zo intens zelfs, dat ik tot tranen bewogen werd. Ik moest dan ook niet lang twijfelen vooraleer ik een andere plek in het publiek opzocht en even later, wegens minder interesse in het optreden, toepasselijk de aftocht blies.