De eerste keer dat ik iemand het had horen opperen, wist ik niet wat zeggen… Ik had letterlijk geen repliek, geen weerwoord, geen *voeg synoniem in*.
Ik kon er niet bij, het was niet van mijn wereld. Kortweg, het shockeerde mij!
“Maar wat!!? Welke uitspraak had zulks een effect op je!? Vertel, vertel, VERTEL!”, denken jullie nu hoogstwaarschijnlijk.
Ondertussen ben ik nog mensen tegengekomen in dezelfde situatie, en het effect is ondertussen iet of wat afgezwakt, maar toch nog zeer intens.
De uitspraak die mij zo deed schrikken was de volgende: “CD’s? Dat heb ik niet. Ik luister eigenlijk niet naar muziek.”
Niet naar muziek luisteren… ik snap het niet… ik kan er niet bij… dat gaat mijn petje te boven…
Dat je geen CD’s hebt, in dit digitale tijdperk, kan ik ergens nog tot de mogelijkheden zien, maar ook dat vind ik al een vreemde situatie.
Ik kan eerlijk gezegd mijn leven niet voorstellen zonder muziek. De muziekstijlen die ik heb beluisterd, hebben in grote mate mijn jeugd gevormd.
Hier dan ook enkele van mijn top-albums:
Lagwagon – Trashed: Eerste punkrockalbum dat ik ooit te horen kreeg (op cassette nog indertijd), dankzij mijn broer. Punkrock heeft vanaf dat moment een grote impact gehad op mijn dagelijkse doen en laten.
Pennywise – About Time: Eerste punkrockalbum dat ik zelf kocht (op 14 jarige leeftijd).
Spike – Ride no bike (tape): demo-tape van plaatselijke band. Gekocht op eerste live optreden dat ik ooit bijwoonde.
Red Hot Chili Peppers – Blood Sugar Sex Magic: zowat de eerste cd die ik ooit met eigen geld kocht. Nog steeds een uitermate goede plaat.
Thursday – Full collapse: Deed mij na lange tijd de ogen openen dat er nog andere muziek als punkrock was.
Coldplay – Parachutes: Zelfde effect als bovenstaande plaat, alleen in andere muziekrichting.
Josh Ritter – Hello Starling: Hello folkmuziek!
Damien Rice – O: Samen met vorige plaat dankzij Wouter ontdekt. Heeft een persoonlijke akoustische revolutie teweeg gebracht.
Johnny Cash – American II: Johnny Cash… need I say more.
Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik ging het bij enkele houden. Wat zijn zoal jullie meest invloedrijke platen, artiesten?




12 reacties so far ↓
luisindepels // januari 29, 2007 bij 10:53 pm |
fijne muziek smaak!!!
tijs // januari 29, 2007 bij 11:11 pm |
Ride No Bike, waar is de tijd … zou daar ook een digitale versie van bestaan?
Bijzonder // januari 30, 2007 bij 8:28 am |
onbegrijpelijk inderdaad! Geen muziek.. poeh.. hoe zou het dan met je gevoelens gaan?
niggle // januari 30, 2007 bij 9:05 am |
@ luisindepels: Dank u
.
@ tijs: ik heb de tape nog ergens liggen, maar de kwaliteit zal over de jaren wel wat minder zijn. Misschien zelf digitaal vastleggen?
@ bijzonder: ieder zijn manier natuurlijk, maar geen muziek… dat zou bij mij niet lukken.
xixarro // januari 30, 2007 bij 2:22 pm |
Muziek is voor mij bijna zoiets als zuurstof. Alleen varieert mijn zin nogal met de leeftijd en ‘the mood’. Ik heb niet echt een all-time favoriet.
Maar soms heb ik wel een cd van de week waarover ik dan schrijf. De laatste was een plaat van The Beatles en die vind ik elke keer ik ze nu hoor nog beter dan de keer ervoor.
niggle // januari 30, 2007 bij 3:21 pm |
@ xixarro: mijn zin varieert ook zeer fel, maar enkele (bovenstaande) platen zijn toch ‘blijvers’. Het gebeurt ook wel dat ik een nieuwe CD heb die ik gewoonweg niet uit mijn cd-speler krijg. Misschien geen slecht idee, die “cd van de week”
Canguru // januari 30, 2007 bij 9:02 pm |
Daar heb ik me ook al vaak over verbaasd, mensen zonder cd’s. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik niet geïnteresseerd ben in muziek. Ben al van heel jongs af aan into punk/hardcore en aanverwanten, met de jaren zijn daar nog veel genres bijgekomen.
Mijn all time favorites:
* pennywise – pennywise: de eerste plaat uit 1991, die heb ik destijds echt grijsgedraaid, af en toe staat die nog op
* Nirvana – nevermind: ben er nog altijd even gek van als 15 jaar geleden toen ik hem kocht, geniale nummers!!!
* Johnny Cash – at San Quentin: wat een sfeer op die cd, mijn favoriete live cd
* Miles Davis – L’ascenseur pour l’échafaud: dit is eigenlijk de soundtrack van de gelijknamige film van Louis Malle, gans de cd is op een nachtelijke opnamesessie volledig geïmproviseerd
* Guns ‘n Roses – Use your illusion: de gele en de blauwe
* Beastie Boys – Ill Communication
* Nailbomb – Point Blank: terwijl het merendeel van de klas naar Bonzaï luisterde, ging ik toch resoluut voor het zijproject van Sepultura en Fudge Tunnel. Loeihard!
* AC/DC – live: rock ‘n roll
* ‘t Hof van Commerce – En in Izzegem: sfeerplaat
* …
niggle // januari 30, 2007 bij 10:38 pm |
Johnny Cash Live At San Quentin… wat een plaat, wat een plaat. Ik heb de show ook op DVD. Heerlijk.
Ive Thijs // februari 25, 2008 bij 5:36 pm |
Hey,
Te gek om te horen dat er toch nog steeds fans van ons rondlopen, ook zijn de posts al van een jaartje geleden.
Er is inderdaad een digitale versie van onze eerste demo “Ride no bike”. Mail me ff als je geïnteresseerd bent, dan zal ik da posten via yousendit ofzo.
Grtz. Ive
frey inga // oktober 10, 2009 bij 6:31 pm |
Hey, ik ben het zusje van Ronald Frey en ben al lang op zoek naar een digitale versie of een cassette, Heb jullie muziek in mijn jeugd veel gehoord en kan het niet uit mijn kop krijgen.ken nog altijd veel ride no bike maar kan echt niet zingen, Ik hoor u dat veel liever zingen, kun je me misschien verder helpen zodat ik eindelijk weer weet hoe het verder gaat ,ken maar de helft, hihihiIk wil je er wel voor vergoeden, Alvast hartelijk bedankt.Inga frey lochterdijk 60 3910 Neerpelt 011/75-57-98
Ik heb er weer ene gevonden « Painfully Redundant // juli 4, 2008 bij 3:53 pm |
[...] Dat kan ik dus niet snappen. [...]
jurgen // februari 17, 2009 bij 9:59 pm |
Spike ride no bike !!!! damn, heb nog steeds de sticker op men bass. Iemand een idee of die ergens nog te vinden of te downen is ??
greetz