Ter Engelen

Ik wil even jullie aandacht richten op volgend evenement.

Ter Engelen is een centrum voor kinderen en volwassenen met een verstandelijke handicap. Dit jaar gaan 8 jongens die daar verblijven meedoen met de Special Olympics in Shanghai, China.

Om daarvoor geld in te zamelen organiseren ze een benefietshow in JH Fuego in Maaseik. Bands van de avond zijn: La Strada, The Dying, Sets The Time, AngelSkin, Dead-and-Path, Body Of Christ en Ashema.

De bands spelen daar allemaal gratis, de mensen achter de toog zijn vrijwilligers.

Dus als je kan gaan, als je de muziek van de bands kan smaken of als je gewoon zulk een prachtig initiatief wil ondersteunen, 10 februari, JH Fuego, Maaseik. Tickets zijn slechts €4. 

voedingstip van de week (3)

Het is weer dinsdag, de basket zit weer in de benen en de voedingstip van de week klinkt als volgt:

“Heb je zin in iets zoets, maar wil je het toch gezond houden. Neem dan een stukje fondant chocolade en leg het op het tipje van je tong.”

Hupla!

Uitleg: Fondant chocolade is gezond (geen suiker en zo). Tipje van de tong bevat de smaakpapillen die het zoet smaken. Dus je proeft iets zoet, zonder teveel suiker binnen te doen!

Daarnaast is er vandaag ook een Voodootip van de week uitgesproken:

“Aan de linkerkant van je linkerknie zit er ergens een energiepunt. Heb je gebrek aan energie, oefen daar dan druk uit om je energiepeil op te krikken.”

Of zoiets… het was iets waarvan ik de benaming alweer vergeten ben… maar het was te vergelijken met accapunctuur zonder de naalden? Ik weet het niet meer…

Ik geef het maar mee.

Ik snap het nog steeds niet…

De eerste keer dat ik iemand het had horen opperen, wist ik niet wat zeggen… Ik had letterlijk geen repliek, geen weerwoord, geen *voeg synoniem in*.

Ik kon er niet bij, het was niet van mijn wereld. Kortweg, het shockeerde mij!

“Maar wat!!? Welke uitspraak had zulks een effect op je!? Vertel, vertel, VERTEL!”, denken jullie nu hoogstwaarschijnlijk.

Ondertussen ben ik nog mensen tegengekomen in dezelfde situatie, en het effect is ondertussen iet of wat afgezwakt, maar toch nog zeer intens.

De uitspraak die mij zo deed schrikken was de volgende: “CD’s? Dat heb ik niet. Ik luister eigenlijk niet naar muziek.”

Niet naar muziek luisteren… ik snap het niet… ik kan er niet bij… dat gaat mijn petje te boven…

Dat je geen CD’s hebt, in dit digitale tijdperk, kan ik ergens nog tot de mogelijkheden zien, maar ook dat vind ik al een vreemde situatie.

Ik kan eerlijk gezegd mijn leven niet voorstellen zonder muziek. De muziekstijlen die ik heb beluisterd, hebben in grote mate mijn jeugd gevormd.

Hier dan ook enkele van mijn top-albums:

Lagwagon – Trashed: Eerste punkrockalbum dat ik ooit te horen kreeg (op cassette nog indertijd), dankzij mijn broer. Punkrock heeft vanaf dat moment een grote impact gehad op mijn dagelijkse doen en laten.

Pennywise – About Time: Eerste punkrockalbum dat ik zelf kocht (op 14 jarige leeftijd).

Spike – Ride no bike (tape): demo-tape van plaatselijke band. Gekocht op eerste live optreden dat ik ooit bijwoonde.

Red Hot Chili Peppers – Blood Sugar Sex Magic: zowat de eerste cd die ik ooit met eigen geld kocht. Nog steeds een uitermate goede plaat.

Thursday – Full collapse: Deed mij na lange tijd de ogen openen dat er nog andere muziek als punkrock was.

Coldplay – Parachutes: Zelfde effect als bovenstaande plaat, alleen in andere muziekrichting.

Josh Ritter – Hello Starling: Hello folkmuziek!

Damien Rice – O: Samen met vorige plaat dankzij Wouter ontdekt. Heeft een persoonlijke akoustische revolutie teweeg gebracht.

Johnny Cash – American II: Johnny Cash… need I say more.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik ging het bij enkele houden. Wat zijn zoal jullie meest invloedrijke platen, artiesten?

Mijn dialect

Ik schrijf hier altijd (of probeer het toch) in het Algemeen Nederlands. Aan de ene kant, zodat iedere Nederlandstalige hier kan komen lezen, maar aan de andere kant ook omdat ik schrijven in mijn dialect gewoonweg heel moeilijk vind.

Hoewel ik mensen ken die hardnekkig via SMS, MSN of email in dialect naar mij schrijven, zal ik altijd iets terugsturen (-schrijven) in algemene schrijftaal. Ik ga de klanken nooit zo goed kunnen ‘naschrijven’ dan zij. Daarbij ben ik mijn eigen dialect ook verleerd, of hebben ze het mij nooit echt aangeleerd.

Het is weliswaar aan mij te horen dat ik van de regio Noord-Limburg afkomstig ben, maar de echte dialectwoorden zitten, jammer genoeg, niet in mijn vocabularium. Ik kan enkel nog wat met klanken in mijn dialect spreken, en ook daar ben ik niet echt goed in…  Jarenlang studeren tussen verschillende dialecten, heeft mijn ‘dialectgevoel’ afgezwakt.

Komt daar nog bij dat ik taalgewijs vrij beïnvloedbaar ben. Als ik bijvoorbeeld een gesprek aanga met een Nederlander, zal ik vrijwel direct een Nederlandse tongval ten toon spreiden. Niet dat ik graag zo praat, maar dat gaat eerder vanzelf.

Ik ben mijn dialect dus verleerd… zondezonde, nondenonde…

verstopping

“ARGH!”

Niet aangenaam als dat de eerste gedachte is die door je hoofd vliegt wanneer je je eerste gewaarwording van die dag, een schreeuwende wekker, ervaart. Maar ik voelde me ook zo ellendig. Schorre keel, drukkende hoofdpijn, een kop vol snot zoals men al eens placht te zeggen. Krakend veeg ik de prut uit mijn ogen. Ik was de dag daarvoor nog wel goed op tijd gaan slapen. Om 22u had ik reeds in mijn bed plaatsgenomen. Nadat ik de laatste 2 hoofdstukjes van “Catcher in the rye” had uitgelezen, doofde ik het licht.

Ik voelde het ook al aankomen. De hele dag had ik mij niet de volledige 100% gevoeld. De alcoholconsumptie van woensdagavond had daar misschien wel iets mee te maken, maar laten we geen oude koeien uit de sloot halen.

Neen, ik voelde mij niet goed. En dat net op de dag dat mijn eerste werk een klantenbezoek is. “Zou ik mij ziek melden?”, flitste er even door mijn hoofd. Doorbijten, komaan, enkele ziektekiemen krijgen mij niet klein! Een douche en een scheerbeurt later voelde ik mij al stukken beter. Nu was ik slechts nog vrij ellendig.

Ik zou nu in detail het hele verloop van mijn vrijdag kunnen gaan vertellen, maar daar heb ik eerlijk gezegd geen goesting in.

Deze nacht werd ik om 5u wakker. Verstopte neus… “Wat nu?”, dacht ik angstig. Ik had namelijk geen verstopte neus meer gehad sinds april vorig jaar. Normaal gezien word ik niet zo snel ziek, kan ik vrij goed tegen de koude en zolang ik voldoende kan slapen blijf ik relatief gezond. Ik herinner mij mijn vorige verstopte neus nog goed. Plots hoor ik een repetitief pianomuziekje en begint mijn omgeving te verwateren en golfjes te vertonen. “Wat gebeurt er?”, hoor ik mezelf denken. Het is gewoon een flashback.

Maart 2006. Het weer was al lange tijd somber en grijs geweest. Plots kwam de lente. Aangezien de natuur wat tijd in te halen had, vlogen de pollen je om de oren. Aangezien ik vanaf mijn 15 levensjaar gradueel meer last kreeg van hooikoorts, volgde er nu een explosie van niesaanvallen, tranende ogen en al de andere vervelende effecten. Dit in combinatie met een overambitieuze airconditioning op het werk, die mijn onvoorbereide lichaam met een stevige hoofdverkoudheid opzadelde, zorgde voor een verstopte neus zonder weerga.

Waar ik normaal gezien 3 dagen nodig heb om een verstopte neus weg te werken, heb ik er toen 3 weken ermee rondgelopen. 3 weken van klammige zakdoeken, Otrivine-neusdruppels en slechte nachtrust. De verstopping nam enkel nog toe in hardnekkigheid. Uiteindelijk hielp niets meer en belandde ik bij de dokter die een stevige ontsteking van mijn sinussen vaststelde, waardoor deze fel opgezwollen waren, en een virale infectie in mijn neus, keel- en oorholte. Hij schreef mij prompt 3 dagen rust voor, antibiotica en cortisonepillen. Van dit laatste was ik toen wel wat verschrokken, aangezien ik nog nooit dergelijke medicijnen voorgeschreven had gekregen. Ook mocht ik zeker enkele maanden geen neusdruppels meer gebruiken.

Het beeld van mij bij de dokter verwatert en hetzelfde pianomuziekje is weer hoorbaar.

Ik zit rechtop in bed, bedenk over welke opties ik beschik, en besluit toch maar neusdruppels te gebruiken. In slaap geraken met een verstopte neus is bij mij immers geen gemakkelijke opdracht. Een gebrek aan slaap zou dan waarschijnlijk voor een doorbraak van mijn griepje zorgen. Ik heb immers vanavond al plannen. We hebben met onze vaste groep van tijdens de universiteit afgesproken om gezamelijk iets te gaan eten en te gaan drinken in Leuven. Ziekte zou daar wat roet in het eten komen gooien. Wat haat ik roet in mijn eten. Gezond kan dat niet zijn, en geef toe, zo wat zwart stof op je bord, smakelijk ziet het er ook niet uit.