Nog even…

Eindelijk… einde van het jaar. Na wekenlang geplaagd te worden met vragen als “En? Wat zijn de plannen voor oudejaar?”, “Al goede voornemens gemaakt?” als conversatiemakers is het eindelijk 31 december. Nu nog een tijdje de “beste wensen” trotseren, en we zijn weer verlost voor een jaar.

“Zo erg is het toch allemaal niet?”. Er zijn inderdaad ergere dingen in het leven. Maar al bij al ben ik geen fan van de gehele periode…

Kerstkaartjes… ze verrassen mij elk jaar weer. Niet in de zin van: “Kijk eens aan! Kerstkaartje van X! Vriendelijk!”, maar eerder in de zin van: “Kijk eens aan! Kerstkaartje van X! En ik heb er geen naar hem/haar gestuurd…”. Wat een ambetant gevoel elk jaar weer! Soms is het zo erg, dat ik wel tot een tiental kaartjes opgestuurd krijg! Ik heb al geweten dat ik in volle paniekaanval naar mijn jas greep om in het lokale “gazettenwinkeltje” een lading kerstkaarten te halen om ze “en masse” uit te sturen. Alleen om later te merken dat ik weinig tot geen adressen heb, en het al 31 december is. Is er iets lulliger dan kerstkaartjes aankrijgen NA de “feest”dagen? Die kaartjes liggen nog steeds in de lade, stof te verzamelen. Een boom die zonder reden geveld is, zoveel is zeker.

Mijn vriendin stuurt wel kerstkaartjes uit. Ze zet er dan ook liefdevol mijn naam bij. Gemakkelijk. Ze krijgt ook kaartjes terug aan ons beide gericht. Haar naam eerst. Ook leuk. Maar haar vriendengroep loopt weinig tot niet samen met die van mij. Dus ik ga toch persoonlijk kerstkaartjes ontvangen, gedoemd om onbeantwoord te blijven.

Ik sta, zoals je waarschijnlijk al wel gemerkt hebt, vrij onverschillig tegenover het hele concept van “kerstkaartjes”. Meer nog, ik sta vrij onverschillig tegenover het hele concept “feestdagen”, “goede voornemens” en “beste wensen”. Ik sta nogal vrij onverschillig tegenover veel dingen…

“Maar wat zijn je plannen?”. Eerst gaan we in groep eten. Gezellig. Pintje consumeren, goed wijntje. Jawel, dat gaat plezant worden. Maar de planning nadien is wat mij enigszins zorgen baart. De tickets voor de Ibiza fuif in de Soeverein in Lommel zijn reeds gekocht. Niet enkel heb ik het niet zo op van die massabedoeningen, maar de massahysterie rond de datum 31 december staat mij ook niet hard aan. Het concept: “feesten tot het licht wordt” spreekt mij weinig aan. Aangezien we met de bus gaan, en we allen wel voorstander zijn van het “samen uit, samen thuis” principe, hoop ik dat de rest ook meer voor het concept is: “feesten tot we moe zijn en willen gaan slapen”. Maar daar vrees ik dus een beetje voor.

Hoe zie ik er tegenop om de 3de januari (2de heb ik verlof genomen) terug te gaan werken… Ongemeende ”beste wensen”, handjes schudden (ik ga ze voor de gelegenheid eens NIET wassen ), vragen als “En? Wat zijn de goede voornemens?”…  

Goede voornemens…  Het gros van de mensen houden ze toch niet vol. Omdat ze het probleem maken van te veeleisende goede voornemens te maken. Een voorbeeld: ”In 2007 ga ik stoppen met roken, 40 kg afvallen, een extra stel hersenen bijkweken en de lotto winnen”. Het eerste voornemen: mogelijk mits stevige wilskracht. Het tweede: ligt er een beetje aan op welk gewicht de persoon nu zit. Indien meer dan 120 kg moet dat te doen zijn. Maar die laatste twee zijn ofwel onmogelijk, ofwel heb je daar zelf geen controle over.

Mijn goed voornemen van 2002: “geen goede voornemens maken”. Ik hou het nog steeds vol!

De tijdloze analyse

Voor fans van de Tijdloze van Studio Brussel, hier een vergedreven analyse!

 Stevige site.

 Vreemd concept trouwens: tijdloos… Wat is een tijdloos nummer? Een nummer dat nog altijd even vernieuwend klinkt als wanneer het gemaakt is? En hoe komt het dat nummers die vroeger tijdloos waren, dit nu misschien niet meer zijn?

Liftenlogica?

Dagelijks neem ik de lift op mijn werk. Dagelijks. Om van de parkeergarage (-2) tot op de 2de verdieping van ons gebouw te komen.

Dagelijks duw ik op 1 knop die naar 2 (langs mekaar opererende) liften een signaal stuurt in de zin van: “EI!! DER STAAT IEMAND TE WACHTEN!!”.

DAGELIJKS komt de lift die het verst van mij verwijderd in beweging! Waar zit de logica vraag ik mij af? Meer dan eens is dit dan ook net die ene lift die, wanneer hij daalt, een vreemd, verontrustend, rammelend en schrapend geluid maakt… Plots herinner ik mij dat bijna wekelijks er wel een lift in panne ligt. Met een hart kloppend in de keel komt het beeld van de technieker mij voor ogen: 60′er, grijs, vuile bril met dikke glazen, duidelijk de dagen aan het aftellen tot zijn pensioen (wie kan het hem kwalijk nemen?).

Een flits van een seconde overpeins ik het nemen van de trappen. Maar ik ben lui, en wil dat graag zo houden, dus overwin ik dagelijks mijn ongerustheid, en stap ik in de schacht des doods.

Meer dan eens gebeurt het ook dat ik vanaf de 2de verdieping naar beneden wil. Ik duw op het pijltje dat naar de grond wijst, en wacht…. wacht tot ik weer de lift die het verst van mij verwijderd is zie stijgen. Ondertussen komt er een tweede persoon bij. Hij/zij duwt op het naar het plafond wijzende pijltje, en geeft zo duidelijk aan dat hij/zij naar de 3de verdieping wil (het gebouw heeft 6 verdiepingen: -2, -1, 0, 1, 2, 3). De lift komt aan, en ook al stond ik het langst te wachten, toch gaat de lift aangeven verder naar boven te gaan!! De andere persoon kijkt mij met vragende ogen aan. Ik haal mijn schouders op en maak het grapje: “Die lift kent zijne wereld zeker?” Lachend stapt de andere de lift in, en stijgt tot het “corporate niveau”.

Oneerlijk van één kant, van de andere kant wel begrijpelijk, aangezien stijgen duidelijk wil zeggen “gaat nog werken”. Terwijl dalen een grote kans tot “vertrekken” inhoudt. Zij maar zeker.

afluisteren

Hier een post die ik eigenlijk al eerder had willen doen. Ik ben er vrij zeker van dat ik ooit een site heb gevonden, volledig toegewijd aan dit fenomeen, maar de url schiet mij momenteel niet te binnen.

Tijdens deze periode maak je al eens een uitstapje in een drukke winkelstraat, 2 van de meest grappige dingen die ik hoorde tijdens de zoektocht naar gepaste kerstkado’s:

1. Meisje in hedendaagse traditionele klederdracht, ongeveer 17 jaar, op bank, aan de telefoon, op zeer verontwaardigde toon dat haar excuus niet werd aanvaard: “Ja ma (als in: moeder), sorry eh, maar ik was zat zulle!”.

2. Koppel van eind 20, wandelen richting ’six’. Vrouw kijkt kwaad naar man, man kijkt naar schoenen: “Onnozel manneke”.

Je had er waarschijnlijk bij moeten zijn .

Dan nog even een website de vermelding waard (voor diegenen die hem nog niet zouden kennen): www.thinkgeek.com

*geeuw*

Slecht laden van websites, chaotische layout, POP-UPS, …  Het kan allemaal leiden tot Mouse Rage Syndrome. Dé nieuwe ziekte die zich verder zal manifesteren in 2007.

Jaja, beste Tijs Pixelpanic, van verkoopsargumenten gesproken!

Bij het lezen van deze berichten heb ik letterlijk luidop aan mijn scherm zitten lachen. Volgens mijn collega lijd ik nu zeker aan het Angelman Syndrome.

Voor de rest is werken tijdens de kerstvakantie dik in orde. Mijn telefoon heeft maximum 5 keer gerinkeld deze week! Mijn to-do lijstje heeft zich gereduceerd tot een lege pagina, en mijn inbox bevat enkel nog enkele “op te volgen” items. So this is Christmas.

Ondertussen enkele nieuwe plaatjes aan het beluisteren, zoals daar zijn de nieuwe van Bad Astronaut. Mooimooi. Een plaat vol melancholische songs waarvoor Bad Astronaut zo bekend staat. Wat een stem heeft die Joey Cape toch… . Ze hebben ook aangekondigd dat dit het laatste Bad Astronaut album zal zijn “cause without Derrick (voormalig drummer Derrick Plourde pleegde in maart van dit jaar zelfmoord), there is no Bad Astronaut”. 

Ander plaatje dat deze rustige dagen vult is het soloplaatje van Thrice frontman Dustin Kensrue. Hij vult het ”please come home” met 8 alternatieve countrynummers en volgt daarmee een trend gezet door onder andere Nikola Sarcevic, frontman van Millencolin en Eddie Spaghetti van de Supersuckers. Toch grappig eigenlijk dat bands bij hun begin er zo hard op hameren “hun eigen ding” te doen, om dan later uiteen te vallen in zijprojecten.

Jaja, zo gaat de dag ook voorbij.