the admiral

We blijven even verder gaan op het onderwerp “stress”…  Gisteren had ik gerust mijn kopje Royco Minute soup kunnen gebruiken…

 ’s Morgens meeting. ’s Middags (zaken)lunch en in de namiddag training van de concurrent van de mensen waarmee ik ’s middags lunch had. 2 brainwashes per dag is mijn limiet. Ondertussen nog een escaltie moeten incasseren en de IT sector gaat weer net iets sneller allergisch zijn aan mijn kapsel.

Dit alles resulteerde in een hoge motivatie om mijn spreekwoordelijke schup af te kuisen en af te zakken naar Hasselt waar ik tickets had voor de theatertournee van Admiral Freebee!

Ik moet zeggen, 1 van de betere optredens dat ik heb kunnen aanschouwen! Een kort verslag:

Ik hoor mij nog vragen aan 1 van de mensen in de groep waarmee ik naar de Limburgse hoofdstad was afgezakt: “is er eigenlijk een voorprogramma?”. En ja, er was een “voorprogramma”. Niet de gebruikelijke ‘minder bekende band’, maar een stand-up comedian (zijn naam ontsnapt mij, zij die er waren… help?!). Zeer onverwacht, maar ik was aangenaam verrast! Hij had blijkbaar de minste moeite om de sfeer er van het begin in te krijgen! Mooie opener van de avond.

Het bluesgehalte van de show lag vrij hoog. De nummers van Admiral Freebee leende zich optimaal tot deze acoustische make-over. Zeer mooi vond ik het feit dat ze het aangedurfd hadden om de ‘grotere’ hits in zulke mate om te vormen dat de oorspronkelijk, alom gekende melodie nauwelijks tot niet terug te vinden was, waardoor de tekst van de nummers meer naar de voorgrond kwamen (treffend voorbeeld was de versie van ‘Oh Darkness’)

Tom Van Laere had nog een extra (slide-)gitarist, bassist (/drummer/keyboardspeler) en zangeres meegenomen.  En ze begonnen vol overgave aan de show. Waar ze voor de eerste nummers allen verspreid over het podium zaten, kwamen ze in het verdere verloop van de show regelmatig alle vier naar de voorgrond, rond 1 microfoon staan wat het intieme karakter van de show hoge toppen deed scheren! Zeer mooi!

Als ik 1 minpunt aan de show moet geven (voor mij persoonlijk), dan ga ik het op de zangeres steken. Alhoewel zij een zeer gepast, zwoel en warm stemgeluid had, vond ik het er soms “over”, “te veel” maar heel zelden “storend”. Maar dit was echt het enige “minpunt” aan de show. Voor de rest heb ik echt niets aan te merken…

dan toch… stress?

Maandagmorgen is ondertussen gepasseerd, evenals maandagmiddag, maandagavond en dinsdagmorgen. Het algemeen gevoel van onbehagen blijft… Heb ik dan stress? Hoe voelt dat, stress? Als dit stress is, dan doet het alvast geen pijn. En als dit stress is, is dat dezelfde stress die je voelt als je bij je baas wordt geroepen voor een klantenklacht waarvan jij de oorzaak bent? Of dezelfde stress als je op een stoeltje zit te wachten op het moment dat je terug binnengeroepen wordt in een klaslokaal waar een jury zit die net een beslissing hebben geveld over de score van je eindverhandeling?

Ik voel me niet op mijn gemak. Als ik uit het raam kijk, heb ik een ander uitzicht dan ik gewend ben, als ik mijn muziek zachter zet, hoor ik andere kantoorgeluiden als ik gewend ben, en er komen andere mensen langs als ik gewend ben… In het kort kan je zeggen dat het hier over het algemeen anders is dan ik gewend ben! En dat staat mij niet aan! Maar waarom staat dit mij niet aan vraag ik mijzelf af? Verandering is toch iets goed? Of vergis ik mij? Ben ik zelf zo vasthoudend dat ik eigenlijk iets anders wil, maar toch hetgeen wil hebben wat ik gewend ben? Hoe ga ik in deze staat ooit tevreden worden? Zal ik alvast maar beginnen te wennen aan de gedachte dat ik nooit tevreden zal worden? Daar kan ik mij moeilijk mee verzoenen…

Ik zie de toekomst alvast niet rooskleurig in. Als bij toverslag slaan de blinden hier automatisch dicht. Dedju, dan scheen het zonnetje al eens, en wordt je automatisch beroofd van het uitzicht… en ik was er net aan aan het wennen…

Grijs haar

Vandaag is mijn team meedogenloos uiteen gereten. Waar we eerst 4 olijke mensen bijeen waren, een echt team, zijn we nu een virtuele entiteit in de organisatie.

Dit zijn veranderingen, veranderingen zorgen voor stress, stress zorgt voor grijs haar, en volgens www.vacature.com is de IT sector allergisch aan grijs haar!! ALLERGISCH AAN GRIJS HAAR!! Dagelijks controleer ik met verhoogde hartslag mijn haardos. Elk haartje dat nog maar blijk geeft van eventueel ooit grijs te zullen worden, wordt onmiddellijk en zonder pardon uitgetrokken! Mij gaan ze niet liggen hebben! Andere collega’s daarentegen gaan stilaan gaan opteren voor de betere haarverf of al gaan uitkijken naar een job buiten de IT.

Nu, eerlijk gezegd is de stress die ik ondervind niet hoger dan anders. Ik schrijf mijn algemeen gevoel van onbehagen momenteel toe aan “een zwaar geval van maandagmorgen”.

Rolls Royce

Zoals sommigen al dan niet weten, begin ik een gezonde gitaar-verslaving te ontwikkelen. Ik heb momenteel 3 gitaren: een Epiphone G-400 vintage, een London City Comet Tele-copy en een Fender Acoustic (om precies te zijn is deze gitaar van mijn broer, wat mijn totaal op 2 brengt).

 Mijn volgende aankoop is reeds gepland. Ik ga er mijn volledige eindejaarspremie + extra aan moeten spenderen, maar het gaat het waard zijn, ik ben er zeker van. Waarom ben ik daar zeker van? Omdat mijn geplande aankoop een Martin gaat zijn, de Rolls Royce van de akoestische gitaren. Het uitverkoren model is een DC-16GTE geworden (te bewonderen op deze pagina: http://www.mguitar.com/guitars/choosing/guitars.php?m=DC-16GTE%20Premium&s=6&p=ge).

Hopelijk gaat deze gitaar als de katalysator dienen die mijn songwriting-capaciteiten een vlucht doet nemen. Ik kijk er al naar uit!

Vergis u niet, ik ben geen gearfreak. Mijn kennis van het ‘gitaren-maken’ of dergelijke is zeer laag. Ik heb enige tijd geleden op een oud model van deze gitaar gespeeld, en je voelt de kwaliteit van die gitaar! Which is nice.

Lang leve het Nederlands!

Wat een terechte vragen worden mij toch gesteld tegenwoordig… Waarom in het Engels schrijven? Waarom niet in het Nederlands?

 Ik ben er eens over gaan nadenken, en inderdaad, waarom niet in het Nederlands? Het past volledig in mijn: “ik ben lui, en ik wil het zo houden” principe. Ik hoef niet langer dure engelse woorden op te zoeken op online translators om wat intelligent over te komen. Het ”word of the day toiletpaper” is niet meer aan mij besteed!

Niet dat ik mijn vaderlandse taal als geen ander beheers, maar de nederlandse woordenschat moet toch uitgebreid genoeg zijn om mij ook hier in te kunnen uitdrukken! Zeker nu er dergelijke degelijke nieuwe aanwinsten in onze taal zijn gemaakt zijn als: “ellebooggroet”, “belmuts”, en topper: “breezerslet” (http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelid=DMF16112006_061).  De mogelijkheden zijn gewoonweg onbeperkt! Lang leve het Nederlands!